Ένα Blog που είναι πανταχού παρών.Μέσα απο την περιπλάνηση στο Διαδίκτυο συλλέγονται και αναδημοσιοποιούνται πληροφοριές και ειδήσεις με ποικίλα θέματα απο όλο τον κόσμο και κύριως με θέματα που αφορούν την Ελλάδα.Όλοι εμείς οι Έλληνες της διασποράς,οι Έλληνες ανά τον κόσμο,σας ευχόμαστε καλή ανάγνωση.
Παρασκευή 2 Μαρτίου 2012
Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2012
Η Ακμή και η Παρακμή του Ελληνισμού της Αιγύπτου
Οι αναφορές για τη διάλυση της κάποτε ένδοξης ελληνικής παρουσίας στη σύγχρονη Αίγυπτο θέλουν να προστρέχουν στην τελευταία γραμμή του ποίηματος του Κωνσταντίνου Καβάφη, Ο Θεός εγκαταλείπει τον Αντώνιο, ως το επίγραμμα τους: "Αποχαιρέτα τη, την Αλεξάνδρεια που χάνεις." Ο διάσημος αυτός ποιητής ήταν ο σημαντικότερος Έλληνας λογοτέχνης που έζησε στην Αίγυπτο του εικοστού αιώνα.
Ωστόσο, αυτό το συγκεκριμένο ποίημα γράφτηκε το 1911, μια περίοδο κατά την οποία οι Έλληνες εξακολουθούσαν να ακμάζουν στην Αίγυπτο. Και όταν ήρθε η παρακμή, λίγο μετά το θάνατο του Καβάφη το 1933, αυτός ο αποχαιρετισμός δεν ήταν γρήγορος, αλλά σταδιακός. Ο ελληνικός αποχαιρετισμός στην Αλεξάνδρεια ήταν ένα μακρύ αντίο.Οι Έλληνες ήταν κάποτε η κυρίαρχη ξένη κοινότητα στην Αίγυπτο και καμιά άλλη ξένη κοινότητα δεν μπορούσε να τους φθάσει σε αριθμό. Υπολογίζεται ότι οι Έλληνες της Αιγύπτου μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 50 ήταν πάνω από 150.000. Ωστόσο, οι πιο πρόσφατες στατιστικές αναφέρουν ότι ο αριθμός τους έχει συρρικνωθεί σε μόνο 2.000, αν και εξακολουθούν να είναι η κυρίαρχη ξένη κοινότητα στην Αίγυπτο, έχοντας ζήσει για αιώνες σε αυτή τη χώρα σε αρμονία και αμοιβαίο σεβασμό με τους Αιγύπτιους αδελφούς τους. Οι Έλληνες υπήρχαν στην Αίγυπτο, ακόμη και πριν από τον Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος αποφάσισε να ιδρύσει την πόλη του στην βόρρεια ακτή της χώρας. Οι Έλληνες ήταν δυνατό να βρεθούν να ζουν στην Άνω Αίγυπτο, το Κάϊρο και το Δέλτα, αλλά πάντα λάτρευαν ιδιαίτερα να ζουν στην Αλεξάνδρεια. Η ιστορία της σύγχρονης ελληνικής κοινότητας στην Αίγυπτο άρχισε κατά την εποχή του Μοχάμεντ Αλί Πασά, ηγεμόνα της Αιγύπτου, αλλά ο ίδιος γεννήθηκε στην Καβάλα, στην Ελλάδα, και ήταν πολύ περήφανος για την κληρονομιά του και ειδικά για το ήθος των Ελλήνων και την εργατικότητά τους. Μόλις έγινε ηγέτης της Αιγύπτου, ενθάρρυνε τους Έλληνες να μεταναστεύσουν στην Αίγυπτο. Πολλοί το έκαναν, και η θετική συμβολή και τα επιτεύγματά τους είναι εμφανείς σε όλες σχεδόν τις πτυχές της αιγυπτιακής ζωής. Για παράδειγμα, το πολύ όμορφο Μοχάμεντ Αλί Πασά Τζαμί στη περιοχή της ακρόπολης του Καΐρου, όπου είναι θαμμένα τα λείψανά του. Ο σχεδιασμός και η εκτέλεση αυτού του υπέροχου τζαμιού ήταν η ευθύνη ενός Έλληνα αρχιτέκτονα που αντίγραψε ακριβώς το Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας, της παλαιότερης εκκλησίας του Χριστιανισμού, που χτίστηκε στην Κωνσταντινούπολη (σήμερα είναι γνωστή ως Ισταμπούλ) πίσω στον έκτο αιώνα μ.Χ.. Η απανταχού παρουσία τους ήρθε σε ένα απότομο τέλος με την Επανάσταση του 1952 και την επακόλουθη εθνικοποίηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, ιδίως το 1961. Οι Έλληνες έφυγαν κατά εκατοντάδες και χιλιάδες και η κάποτε υπερήφανη κοινότητα μειώθηκε σε λιγότερο από χίλια άτομα στην Αλεξάνδρεια. Ο ελληνικός πληθυσμός της Αλεξάνδρειας αριθμούσε κάποτε 150.000. Έμποροι, επιχειρηματίες, φιλάνθρωποι και καλλιτέχνες δρούσαν μέσα την κοσμοπολίτικη κοινωνία της Αλεξάνδρειας. Την κληρονομιά τους είναι δυνατό για κάποιο να τη δει ακόμα και σήμερα, όχι μόνο την ιστορική τους επιρροή, τα γραπτά τους, τις διδασκαλίες και την επιρροή τους στην κοινωνία της Αιγύπτου και της Ελλάδας, αλλά και στα υπέροχα κτίρια που έχουν σχεδιάσει και κατασκευάσει- νοσοκομεία, εκκλησίες, σχολεία, άλλα δημόσια κτίρια και αρχοντικά. Δυστυχώς, η ελληνική κοινότητα της Αλεξάνδρειας έχει συρρικνωθεί σε μόνο 800 ανθρώπους και πολλές από τις επιχειρήσεις, τους συλλόγους, τα νοσοκομεία και τα σχολεία τους έχουν κλείσει, όμως πολλές από τις εκκλησίες και τα επιβλητικά νεοκλασικά κτίρια παραμένουν. Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής έχει την ιστορική του βάση στην Αλεξάνδρεια, όπου ιδρύθηκε από τον Άγιο Μάρκο τον Αποστόλο στο 63 μ.Χ.. Το Πατριαρχείο είναι υπεύθυνο για την πνευματική και θρησκευτική ευημερία των περίπου 150.000 Ελλήνων που ζουν στην Αφρική, καθώς και ένα επιπλέον 500.000 Ορθοδόξων Χριστιανών σε όλη την περιοχή. Η Ελληνική Κοινότητα της Αλεξάνδρειας (γνωστή ως EKA) έχει ως στόχο να εξασφαλίσει τις καλύτερες δυνατές ευκαιρίες και προϋποθέσεις για τη συνέχιση του Ελληνισμού στην Αίγυπτο και την καλλιέργεια των πολιτιστικών ανταλλαγών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο. Για το σκοπό αυτό, η EKA πρότεινε την ίδρυση και λειτουργία της Αρχαιολογικής Σχολής Κλασικών Σπουδών και που να φέρει το όνομα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στα κτίρια της τελευταίας ελληνικής συνοικίας στο Chatby, Αλεξάνδρειας, ένα χώρο 40.000 τετραγωνικών μέτρων, που ανήκει εξ ολοκλήρου στην Ελληνική Κοινότητα της Αλεξάνδρειας. Ο Edmond Nicola Kasimates, ο πρόεδρος του Ελληνικού Ναυτιλιακού Ομίλου Αλεξανδρείας, λέει ότι περίπου 5.000 Έλληνες επισκέπτονται την Αλεξάνδρεια ετησίως για να τιμήσουν τη γέννησή τους στην Αλεξάνδρεια. "Ο Κυβερνήτης της Αλεξάνδρειας, Abdel-Sallam el-Mahgoub, του αρέσει να τους καλωσορίζει στην Αλεξάνδρεια προσωπικά," είπε ο Kasimates στο περιοδικό Akher Saa. Η Ελληνική Κοινότητα ιδρύθηκε για πρώτη φορά μαζί με το πρώτο προξενείο το 1834. Δημιούργησε επίσης, μια σειρά από επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, όπως είναι το πρώτο νοσοκομείο, το πρώτο θέατρο, το πρώτο ερευνητικό κέντρο και το πρώτο γήπεδο. Οι Έλληνες της Αιγύπτου ήταν πολύ εργατικοί, τόνωσαν την οικονομία και την ευημερία της δεύτερης πατρίδας τους. Αλλά η σχέση τους με την Αίγυπτο ήταν πολύ περισσότερο από μια απλή εμπορική επιχείρηση, χαρακτηρίζεται από μια πραγματική και βαθιά ριζωμένη ζεστασιά και αγάπη μεταξύ των Ελλήνων και της θετής χώρα τους. Οι δεσμοί μεταξύ Ελλήνων και Αιγυπτίων παραμένουν ισχυροί. Επί του παρόντος, 120.000 Αιγύπτιοι ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, και πολλοί από αυτούς έχουν παντρευτεί Έλληνες, ιδρύοντας βαθιές ρίζες, βρίσκοντας μια υποδοχή που θα ήταν δύσκολο να βρουν πουθενά αλλού. Στην πραγματικότητα, οι βαθιές ιστορικές, οικογενειακές και πολιτιστικές ρίζες μεταξύ των Αιγυπτίων και Ελλήνων ανάγονται πίσω σε χιλιάδες χρόνια.
Πηγή
Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012
Αλβανός κακοποιός ο ένας ληστής του μουσείου στην Αρχαία Ολυμπία
Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκονται οι έρευνες της Αστυνομίας για τον εντοπισμό των ληστών που «χτύπησαν» το μουσείο στην Αρχαία Ολυμπία. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες ο ένας από τους δύο δράστες φέρεται να είναι ένας Αλβανός υπήκοος που έχει απασχολήσει τις Αρχές και στο παρελθόν.
Οι αστυνομικοί οδηγήθηκαν στον σεσημασμένο κακοποιό, καθώς σε αυτόν ανήκουν τα αποτυπώματα που βρέθηκαν στο ύφασμα και την μονωτική ταινία, με την οποία ήταν τυλιγμένες οι βαριοπούλες, τις οποίες χρησιμοποίησαν οι δύο ληστές για να σπάσουν τις προθήκες που φυλάσσονταν τα εκθέματα.
Σύμφωνα με το patrisnews.com, ο Αλβανός κακοποιός ενδέχεται να είχε συμμετάσχει και στις ληστείες κοσμηματοπωλείων που είχαν γίνει πριν ένα χρόνο τόσο στην Ολυμπία όσο και στην Κρέστενα.Αν και στο βίντεο από τις κάμερες ασφαλείες που έχει καταγραφεί η ληστεία εμφανίζονται μόνο δύο άτομα, η αστυνομία ψάχνει και ένα τρίτο που είχε ενεργό ρόλο στη ληστεία.
Εθνικά Θέματα-Ελλάδα
Οι αστυνομικοί οδηγήθηκαν στον σεσημασμένο κακοποιό, καθώς σε αυτόν ανήκουν τα αποτυπώματα που βρέθηκαν στο ύφασμα και την μονωτική ταινία, με την οποία ήταν τυλιγμένες οι βαριοπούλες, τις οποίες χρησιμοποίησαν οι δύο ληστές για να σπάσουν τις προθήκες που φυλάσσονταν τα εκθέματα.
Σύμφωνα με το patrisnews.com, ο Αλβανός κακοποιός ενδέχεται να είχε συμμετάσχει και στις ληστείες κοσμηματοπωλείων που είχαν γίνει πριν ένα χρόνο τόσο στην Ολυμπία όσο και στην Κρέστενα.Αν και στο βίντεο από τις κάμερες ασφαλείες που έχει καταγραφεί η ληστεία εμφανίζονται μόνο δύο άτομα, η αστυνομία ψάχνει και ένα τρίτο που είχε ενεργό ρόλο στη ληστεία.
Εθνικά Θέματα-Ελλάδα
Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου, φωτογραφήθηκε μπροστά σε σημαία "ανεξάρτητης Θράκης"
Αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα της Θράκης Αντιφωνητής τη φωτογραφία στην οποία διακρίνεται ο βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου Τσετίν Μάντατζη. Το θέμα βέβαια δεν είναι ούτε ο κ.Μάταντζη,όπως σωστά επισημαίνει η εφημερίδα αλλά ότι ένας Έλληνας Βουλευτής “ποζάρει” όχι μόνο μπροστά στην σημαία της “φίλης και συμμάχου” Τουρκίας, αλλά και μπροστά από την σημαία της “ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ”, την οποία διακινούν κάποιοι κύκλοι στη Θράκη.
Ο κ.Μάταντζη προσφάτως διαγράφηκε από το ΠΑΣΟΚ,όχι για το θέμα της σημαίας της…ανεξάρτητης Θράκης ,αλλά ως …αντιμνημονιακός!
Τα ερωτήματα λοιπόν είναι:
•Ο κ.Μάντατζη γνωρίζει τι “αντιπροσωπεύει” το μαυρο-πράσινο πανί,μπροστά στο οποίο έβγαλε φωτογραφία;
•Αν ξέρει συμφωνεί με τα περί…ανεξάρτητης Θράκης;
Απαντήσεις δεν είναι βέβαια υποχρεωμένος να δώσει σ΄ εμάς τους δημσοσιογράφους.Είναι όμως υποχρεωμένος ο Πρόεδρος της Βουλής -και παρολίγο προωθυπουργός- Φίλιππος Πετσάλνικος να καλέσει τον βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου και να του ζητήσει εξηγήσεις για τη φωτογραφία.
Το γεγονός ότι η χώρα περνάει δραματικές ώρες δεν σημαίνει ότι οι θεσμοί πρέπει να σταματήσουν να λειτουργούν. Ο κ.Πετσάλνικος λοιπόν ,έχει κάθε λόγο να διερευνήσει τις απόψεις και τις προθέσεις ενός βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου,για να μην δικαιώσει τη πολύ καλή εφημερίδα της Θράκης Αντιφωνητής,η οποία σημειώνει ότι “κανείς δεν συγκινείται”.
Η ...σημαία της "ανεξάρτητης Θράκης" που κάποιοι ...ορματίζονται

onalert
Ο κ.Μάταντζη προσφάτως διαγράφηκε από το ΠΑΣΟΚ,όχι για το θέμα της σημαίας της…ανεξάρτητης Θράκης ,αλλά ως …αντιμνημονιακός!
Τα ερωτήματα λοιπόν είναι:
•Ο κ.Μάντατζη γνωρίζει τι “αντιπροσωπεύει” το μαυρο-πράσινο πανί,μπροστά στο οποίο έβγαλε φωτογραφία;
•Αν ξέρει συμφωνεί με τα περί…ανεξάρτητης Θράκης;
Απαντήσεις δεν είναι βέβαια υποχρεωμένος να δώσει σ΄ εμάς τους δημσοσιογράφους.Είναι όμως υποχρεωμένος ο Πρόεδρος της Βουλής -και παρολίγο προωθυπουργός- Φίλιππος Πετσάλνικος να καλέσει τον βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου και να του ζητήσει εξηγήσεις για τη φωτογραφία.
Το γεγονός ότι η χώρα περνάει δραματικές ώρες δεν σημαίνει ότι οι θεσμοί πρέπει να σταματήσουν να λειτουργούν. Ο κ.Πετσάλνικος λοιπόν ,έχει κάθε λόγο να διερευνήσει τις απόψεις και τις προθέσεις ενός βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου,για να μην δικαιώσει τη πολύ καλή εφημερίδα της Θράκης Αντιφωνητής,η οποία σημειώνει ότι “κανείς δεν συγκινείται”.
Η ...σημαία της "ανεξάρτητης Θράκης" που κάποιοι ...ορματίζονται
onalert
Πακιστανοί είχαν 12 κουτάβια στην αποθήκη τους έτοιμα για... φάγωμα!!
Ένα απίστευτο περιστατικό συνέβη στην Κρήτη, όταν αστυνομικοί πήγαν στο σπίτι δύο Πακιστανών προκειμένου να εξιχνιάσουν περιστατικό ξυλοδαρμού από ομοεθνείς τους, όμως κατά την έρευνά τους, ανακάλυψαν ένα άλλο... έγκλημα.
Όλα άρχισαν όταν δύο Πακιστανοί...πήγαν στο αστυνομικό τμήμα προκειμένου να καταγγείλουν ξυλοδαρμό από ομάδα ομοεθνών του (σύνηθες φαινόμενο για οικονομικές διαφορές).
Οι αστυνομικοί τότε ξεκίνησαν την έρευνα.Κατά την έρευνα, όταν οι αστυνομικοί μπήκαν στο σπίτι των θυμάτων ξυλοδαρμού, διαπίστωσαν ότι οι Πακιστανοί, ήταν όχι μόνο θύματα, αλλά και θύτες για κάποια άλλα πλάσματα!
Οι δυο τους είχαν κλεισμένα σε αποθήκη 12 κουταβάκια, ενός μήνα, τα οποία προφανώς τα προόριζαν για να κορέσουν την πείνα τους!
Πηγή
Όλα άρχισαν όταν δύο Πακιστανοί...πήγαν στο αστυνομικό τμήμα προκειμένου να καταγγείλουν ξυλοδαρμό από ομάδα ομοεθνών του (σύνηθες φαινόμενο για οικονομικές διαφορές).
Οι αστυνομικοί τότε ξεκίνησαν την έρευνα.Κατά την έρευνα, όταν οι αστυνομικοί μπήκαν στο σπίτι των θυμάτων ξυλοδαρμού, διαπίστωσαν ότι οι Πακιστανοί, ήταν όχι μόνο θύματα, αλλά και θύτες για κάποια άλλα πλάσματα!
Οι δυο τους είχαν κλεισμένα σε αποθήκη 12 κουταβάκια, ενός μήνα, τα οποία προφανώς τα προόριζαν για να κορέσουν την πείνα τους!
Πηγή
Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2012
Αλλάζει το Σύνταγμα για το Μνημόνιο ΙΙ
Ο στενός κλοιός γύρω από την Ελλάδα, για την υλοποίηση των δεσμεύσεων της χώρας στο πλαίσιο της υλοποίησης των μέτρων που προβλέπει το Μνημόνιο ΙΙ, επιβεβαιώνεται... και από τη δημόσια παραδοχή του Ευάγγελου Βενιζέλου ότι η χώρα θα οδηγηθεί ουσιαστικά σε Συνταγματική Αναθεώρηση, λόγω της νέας δανειακής σύμβασης.
Στις δηλώσεις που έκανε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης του Eurogroup, δίπλα στον Λουκά Παπαδήμο, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών παραδέχτηκε ότι, προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία για το πακέτο των 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, και το «κούρεμα» του χρέους, η ελληνική κυβέρνηση δέχτηκε τη μόνιμη παρουσία της τρόικας στην Ελλάδα, και τη δημιουργία Ειδικού Λογαριασμού, όπου θα υπάρχουν τα χρήματα, και θα διοχετεύονται για την αποπληρωμή των χρεών.
Όπως δήλωσε μάλιστα θα πρέπει να κατοχυρωθεί στο ελληνικό Σύνταγμα το συντομότερο δυνατό, η δέσμευση της Ελλάδας για τη διασφάλιση της προτεραιότητας στην αποπληρωμή του χρέους.
Πηγή
Στις δηλώσεις που έκανε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης του Eurogroup, δίπλα στον Λουκά Παπαδήμο, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών παραδέχτηκε ότι, προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία για το πακέτο των 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, και το «κούρεμα» του χρέους, η ελληνική κυβέρνηση δέχτηκε τη μόνιμη παρουσία της τρόικας στην Ελλάδα, και τη δημιουργία Ειδικού Λογαριασμού, όπου θα υπάρχουν τα χρήματα, και θα διοχετεύονται για την αποπληρωμή των χρεών.
Όπως δήλωσε μάλιστα θα πρέπει να κατοχυρωθεί στο ελληνικό Σύνταγμα το συντομότερο δυνατό, η δέσμευση της Ελλάδας για τη διασφάλιση της προτεραιότητας στην αποπληρωμή του χρέους.
Πηγή
Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2012
Οι Έλληνες του Ιράν
Όταν μετακόμισα στο Ιράν, και άκουσα ότι υπήρχαν Έλληνες στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν μου φάνηκε αρκετά περίεργο. Μαθαίνοντας ότι καυχώνται μια θαυμάσια Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία, μόλις λίγα μέτρα μακριά από τη περιβόητη αμερικανική πρεσβεία η οποία κυριάρχησε σε όλα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης τις 444 μέρες κατά τη κρίση του 1979-80 όπου Αμερικανοί διπλωμάτες πιάστηκαν όμηροι, μου φάνηκε ακόμα ποιο περίεργο.
Όμως η ελληνική κοινότητα του Ιράν έχει μπει σε μια αμετάκλητη υποχώρηση από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν πολλοί έφυγαν από μια κοινωνικά περιοριστική Ισλαμική Επανάσταση και το πόλεμο Ιράν-Ιράκ. Σήμερα, δύο μνημεία στέκουν στην Τεχεράνη ως απόδειξη της καταρρέουσας ελληνικής κοινότητας: μια εκκλησία και ένα νεκροταφείο.
Καθώς διέφευγαν μια νέα κομμουνιστική κυβέρνηση στη Μόσχα στα τέλη της δεκαετίας του 1910 η οποία τους είχε αποκηρύξει ως ανεπιθύμητους καπιταλιστές, πολλοί Έλληνες Πόντιοι, όπως ο παππούς μου, προσπάθησαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα μέσω μιας νότιας διαδρομής, κατά μήκος του Ιράν, για να αποφύγουν μια εχθρική Τουρκία της οποίας ο στρατός τότε μαχόταν κατά της εισβολής των ελληνικών στρατευμάτων. Μόλις έφθασαν στο Ιράν, πολλοί από αυτούς τους Έλληνες αποφάσισαν ότι από πολλές απόψεις αυτή η χώρα ήταν καλύτερη και πιο πλούσια από την Ελλάδα - που ήταν μια χώρα άγονη, ορεινή, με περιορισμένη οικονομία και που δεν είχαν ποτέ επισκεφθεί ώστε και μετά βίας θα μπορούσαν να την αποκαλέσουν ως πατρίδα τους. Ασχολήθηκαν με τη ξυλοτομία, το μετάξι και τη γεωργία ρυζιού. Άλλοι χρησιμοποίησαν την γνώση τους στην καπνοβιομηχανία για να αναπτύξουν ένα "δρόμο του τσιγάρου" από το 1935 και μετά, ελπίζοντας ότι θα ανταγωνιστούν τον παλιό δρόμο του μεταξιού. Καθώς οι ειδήσεις για επιχειρηματικές ευκαιρίες στον Ιράν είχαν εξαπλωθεί, περισσότεροι Έλληνες έφθασαν με στόχο την οικοδόμηση των σιδηροδρόμων και τη συγκομιδή από τις καλλιέργειες του καπνού. Οι πόλεις Ράστ και Παντάρ Παχλαβί της ακτογραμμής της Κασπίας έγιναν κέντρα άνθησης για το εμπόριο καπνού και η ελληνική κοινότητα ευημερούσε, φθάνοντας και μέχρι 3.000 με 4.000 άτομα. "Οι περισσότεροι έμειναν εδώ, έφεραν τις γυναίκες τους ή παντρεύτηκαν κάποια Φατιμά η Λεϊλά και εγκαταστάθηκαν στο Ιράν για πάντα'', μου είπε ένας γηραιός Έλληνας κάτοικος του Ιράν. Στη δεκαετία του 1930, ο βασιλιάς του Ιράν, Σάχης Ρέζα προσπάθησε για τον εκμοντερνισμό τη χώρας, εντυπωσιασμένος από τον Κεμάλ Ατατούρκ και της πολιτικής της αναγκαστικής εκκοσμίκευσης στην Τουρκία. Έτσι, πίεσε μέσω μιας σειράς μέτρων με στόχο την εξάλειψη του ανατολίτικου στοιχείου στη χώρα του. Ανάγκασε τους μουλάδες να ξυρίσουν τις γενειάδες τους, να βγάλουν το παραδοσιακό τους τουρμπάνι και φορούν σκουφάκι, ώστε το μέτωπο τους να μην σκουπίζει το πάτωμα όταν προσεύχονταν. Ο Σάχης Ρέζα απαγόρευσε επίσης το πέπλο για τις γυναίκες, παραχώρησε δημόσια εκπαίδευση, κατασκεύασε το πρώτο σύγχρονο πανεπιστήμιο του Ιράν, άνοιξε σχολεία για τις γυναίκες και τις είχε εντάξει στο εργατικό δυναμικό. Ο Σάχης Ρέζα ξεκίνησε το πρώτο πρόγραμμα εκβιομηχάνισης του Ιράν και βελτίωσε σημαντικά τη υποδομή της χώρας με την κατασκευή πολλών δρόμων, γέφυρες, κρατικά εργοστάσια ακόμη και τον πρώτο διακρατικό σιδηρόδρομο της χώρας. Ένας γηραιός Έλληνας του Ιράν, ο Γιώτης Συμεωνίδης, θυμάται όταν επισκέφθηκε την Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του 1960 και ποια ήταν η αντίδραση του όταν του είπαν ότι επρόκειτο να εισαχθεί η τηλεόραση στη Ελλάδα. "Ο πατέρας μου μου είπε με χαρά ότι η Ελλάδα θα είχε ασπρόμαυρη τηλεόραση σύντομα, θυμάμαι. Του είπα ότι, στην Περσία, όχι μόνο έχουμε τηλεόραση, αλλά επίσης ότι εκεί η τηλεόραση είναι έγχρωμη!" Η πλειοψηφία των Ελλήνων περνούσαν υπέροχα χορεύοντας τουίστ κατά τη δεκαετία του εξήντα στην Τεχεράνη. Το 1979, η Ισλαμική Επανάσταση θα βάλει τέλος σε όλα αυτά. Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί έκανε έντονα γνωστό ότι "δεν υπάρχει διασκέδαση στο Ισλάμ". Οι καλές μέρες είχαν περάσει. Το 2004, η Όλγα Ξανθοπούλου με χαιρέτισε το σπίτι της που βρίσκεται στο εξαθλιωμένο και ρυπασμένο κέντρο της Τεχεράνης, ανοίγοντας μου ένα θησαυρό από αναμνήσεις. Μέλος βετεράνος της Ελληνικής κοινότητας, η Όλγα γεννήθηκε - και επιμένει ότι θα πεθάνει - στο Ιράν. Αλλά είναι τόση η αίσθηση της απομόνωσης της που ισχυρίστηκε ότι δεν έχει μιλήσει ελληνικά μέσα σε τρία χρόνια πριν από την επίσκεψή μου, και συχνά σταματά τις αναπολήσεις της για να μου ζητήσει συγγνώμη για τα γραμματικά της λάθη. Στους τοίχους, σε ορείχαλκο πλαίσιο, ασπρόμαυρες φωτογραφίες του εαυτό της και των αγαπημένων της, μας επαναφέρουν πίσω σε ξέγνοιαστες, προ-επαναστατικές μέρες. "Όταν υπήρχε βράδυ θεάτρου στο κλαμπ, δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου χώρος για να κινηθούμε", είπε με πάθος. "Τι υπέροχα θέατρα είχαμε, τι όμορφους χορούς! Όμως (οι Έλληνες) τώρα έφυγαν όλοι και το κλαμπ είναι τώρα εντελώς άδειο. "Στη περιοχή της σαρκός στη Λαλεχζάρ, τη περιοχή των κόκκινων φαναριών της Τεχεράνης, εκεί από όπου οι αξιοσέβαστες Σιιτικές οικογένειες έμεναν μακρυά, οι χαρτοπαίκτες προσκρούαν με πόρνες και τα κορίτσια από Δυτικοποιημένες οικογένειες είχαν την πρώτη τους ανάσα από ευρωπαϊκή ζωή στα γαλλικού τύπου μπιστρό. Μετά την επανάσταση, η περιβόητη περιοχή είχε κλείσει εντελώς και επαναπροσδιορίστηκε ως κέντρο για ηλεκτρικά είδη. "Τα καμπαρέ της Λαλεχζάρ ήταν ανήθικα, αυθεντικά, ζωντανά!", αναστέναξε η Ξανθοπούλου. "Είχαν περσική μουσική, χορό, αλλά όχι γυμνές γυναίκες. Όμως φορούσαν κοντές φούστες και όταν στροβίλιζαν, όλοι έβλεπαν τους μηρούς τους. Αχ, τι είχαμε και τι χάσαμε!" Όλα αυτά ήρθαν στο τέλος, όταν εκατομμύρια άνθρωποι πήραν τους δρόμους το 1978, με αποκορύφωμα την υποδοχή του Αγιατολάχ Χομεϊνί από τις εξημμένες μάζες κατά την επιστροφή του στο Ιράν και τη διακήρυξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Οι μέρες της δόξας τελείωσαν και άρχισε η έξοδος. "Όποιος είχε ελληνικό διαβατήριο το χρησιμοποίησε για να βγει από τη χώρα", λέει η Ξανθοπούλου. Μέχρι το καιρό που ο Σαντάμ Χουσεΐν εισέβαλε στο Ιράν στα τέλη του 1981, ο αριθμός των Ελλήνων που ζούσαν στο Ιράν μειώθηκε στους 2.500, σύμφωνα με την ελληνική πρεσβεία. Οι υπόλοιποι έφυγαν κατά τα χρόνια της διάρκειας του πολέμου καθώς τα ιρανικά στρατιωτικά αεροπλάνα σφυρηλατούσαν την ιρακινή πρωτεύουσα. Όπως λέει ο Κύριος Γραμματικόπουλος, ο πρόεδρος της κοινότητας, "Σήμερα ίσως 20-30 άτομα εξακολουθούν να μιλούν την Ελληνική γλώσσα και να έχουν ελληνικά διαβατήρια. Τους λίγους ανθρώπους που έχουμε τώρα, προσπαθούμε να τους κρατήσουμε εδώ. Έχουμε φιλανθρωπικά παζάρια, διατηρούμε τις εθνικές μας επετείους, και κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, το Πατριαρχείο μας στέλνει ένα ιερέα". Αλλά οι σχέσεις αυτές οδεύουν προς την ολίσθηση. Τα Χριστούγεννα του 2004, σηματοδότησαν την πρώτη φορά που δεν υπήρχε λειτουργία στην ανακαινισμένη νεοκλασική εκκλησία. Κατά την ίδια περίπου περίοδο, διακόπη και τελευταία απευθείας πτήση Αθήνα- Τεχεράνη της Iran Air. Τώρα οι επιβάτες από Αθήνα προς τη Τεχεράνη πηγαίνουν από το Ντουμπάι, το Μπαχρέιν ή την Κωνσταντινούπολη, προσθέτοντας άλλο ελάττωμα για να γίνει το ταξίδι. Καθ 'όλη την επαναστατική περίοδο, οι Έλληνες είχαν οπτική άποψη από το κλαμπ τους, ακριβώς απέναντι από την πρεσβεία των ΗΠΑ. Ο μικρός αριθμός των Ελλήνων (μόνο 120 οικογένειες κατά τη περίοδο αυτή) σήμαινε ότι δεν χρειάζονταν να μεταπηδήσουν στην πλευρά του Χομεϊνί. Η ύπαρξη τους θα ήταν καλύτερα εάν παρέμενε άγνωστη. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, στεκόμουν στο τώρα ανενεργό Ορθόδοξο νεκροταφείο της Τεχεράνης και επέβλεπα τις σειρές από σταυρούς, χτυπημένους από τον καιρό να κοιτάζουν τον επισκέπτη. Νεαροί άνδρες και γυναίκες σε παλιομοδίτικα ρούχα και ραπτική, κοιτάζουν τον επισκέπτη από ξεθωριασμένες φωτογραφίες τοποθετημένες σε τάφους. Ο μόνος ήχος, πέρα από τη συνεχή κίνηση της Τεχεράνης, ήταν το νερό της βροχής που έσταζε μαλακά στη σήψη της γης. Οι λίγοι Έλληνες του Ιράν - οι μη εξομοιωμένοι ελληνόφωνοι, οι οποίοι εξακολουθούν να κατέχουν ελληνικά διαβατήρια - είναι σήμερα πολύ λιγότεροι από τους νεκρούς τους.
Εθνικά θέματα-Ελλάδα
Όμως η ελληνική κοινότητα του Ιράν έχει μπει σε μια αμετάκλητη υποχώρηση από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν πολλοί έφυγαν από μια κοινωνικά περιοριστική Ισλαμική Επανάσταση και το πόλεμο Ιράν-Ιράκ. Σήμερα, δύο μνημεία στέκουν στην Τεχεράνη ως απόδειξη της καταρρέουσας ελληνικής κοινότητας: μια εκκλησία και ένα νεκροταφείο.
Καθώς διέφευγαν μια νέα κομμουνιστική κυβέρνηση στη Μόσχα στα τέλη της δεκαετίας του 1910 η οποία τους είχε αποκηρύξει ως ανεπιθύμητους καπιταλιστές, πολλοί Έλληνες Πόντιοι, όπως ο παππούς μου, προσπάθησαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα μέσω μιας νότιας διαδρομής, κατά μήκος του Ιράν, για να αποφύγουν μια εχθρική Τουρκία της οποίας ο στρατός τότε μαχόταν κατά της εισβολής των ελληνικών στρατευμάτων. Μόλις έφθασαν στο Ιράν, πολλοί από αυτούς τους Έλληνες αποφάσισαν ότι από πολλές απόψεις αυτή η χώρα ήταν καλύτερη και πιο πλούσια από την Ελλάδα - που ήταν μια χώρα άγονη, ορεινή, με περιορισμένη οικονομία και που δεν είχαν ποτέ επισκεφθεί ώστε και μετά βίας θα μπορούσαν να την αποκαλέσουν ως πατρίδα τους. Ασχολήθηκαν με τη ξυλοτομία, το μετάξι και τη γεωργία ρυζιού. Άλλοι χρησιμοποίησαν την γνώση τους στην καπνοβιομηχανία για να αναπτύξουν ένα "δρόμο του τσιγάρου" από το 1935 και μετά, ελπίζοντας ότι θα ανταγωνιστούν τον παλιό δρόμο του μεταξιού. Καθώς οι ειδήσεις για επιχειρηματικές ευκαιρίες στον Ιράν είχαν εξαπλωθεί, περισσότεροι Έλληνες έφθασαν με στόχο την οικοδόμηση των σιδηροδρόμων και τη συγκομιδή από τις καλλιέργειες του καπνού. Οι πόλεις Ράστ και Παντάρ Παχλαβί της ακτογραμμής της Κασπίας έγιναν κέντρα άνθησης για το εμπόριο καπνού και η ελληνική κοινότητα ευημερούσε, φθάνοντας και μέχρι 3.000 με 4.000 άτομα. "Οι περισσότεροι έμειναν εδώ, έφεραν τις γυναίκες τους ή παντρεύτηκαν κάποια Φατιμά η Λεϊλά και εγκαταστάθηκαν στο Ιράν για πάντα'', μου είπε ένας γηραιός Έλληνας κάτοικος του Ιράν. Στη δεκαετία του 1930, ο βασιλιάς του Ιράν, Σάχης Ρέζα προσπάθησε για τον εκμοντερνισμό τη χώρας, εντυπωσιασμένος από τον Κεμάλ Ατατούρκ και της πολιτικής της αναγκαστικής εκκοσμίκευσης στην Τουρκία. Έτσι, πίεσε μέσω μιας σειράς μέτρων με στόχο την εξάλειψη του ανατολίτικου στοιχείου στη χώρα του. Ανάγκασε τους μουλάδες να ξυρίσουν τις γενειάδες τους, να βγάλουν το παραδοσιακό τους τουρμπάνι και φορούν σκουφάκι, ώστε το μέτωπο τους να μην σκουπίζει το πάτωμα όταν προσεύχονταν. Ο Σάχης Ρέζα απαγόρευσε επίσης το πέπλο για τις γυναίκες, παραχώρησε δημόσια εκπαίδευση, κατασκεύασε το πρώτο σύγχρονο πανεπιστήμιο του Ιράν, άνοιξε σχολεία για τις γυναίκες και τις είχε εντάξει στο εργατικό δυναμικό. Ο Σάχης Ρέζα ξεκίνησε το πρώτο πρόγραμμα εκβιομηχάνισης του Ιράν και βελτίωσε σημαντικά τη υποδομή της χώρας με την κατασκευή πολλών δρόμων, γέφυρες, κρατικά εργοστάσια ακόμη και τον πρώτο διακρατικό σιδηρόδρομο της χώρας. Ένας γηραιός Έλληνας του Ιράν, ο Γιώτης Συμεωνίδης, θυμάται όταν επισκέφθηκε την Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του 1960 και ποια ήταν η αντίδραση του όταν του είπαν ότι επρόκειτο να εισαχθεί η τηλεόραση στη Ελλάδα. "Ο πατέρας μου μου είπε με χαρά ότι η Ελλάδα θα είχε ασπρόμαυρη τηλεόραση σύντομα, θυμάμαι. Του είπα ότι, στην Περσία, όχι μόνο έχουμε τηλεόραση, αλλά επίσης ότι εκεί η τηλεόραση είναι έγχρωμη!" Η πλειοψηφία των Ελλήνων περνούσαν υπέροχα χορεύοντας τουίστ κατά τη δεκαετία του εξήντα στην Τεχεράνη. Το 1979, η Ισλαμική Επανάσταση θα βάλει τέλος σε όλα αυτά. Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί έκανε έντονα γνωστό ότι "δεν υπάρχει διασκέδαση στο Ισλάμ". Οι καλές μέρες είχαν περάσει. Το 2004, η Όλγα Ξανθοπούλου με χαιρέτισε το σπίτι της που βρίσκεται στο εξαθλιωμένο και ρυπασμένο κέντρο της Τεχεράνης, ανοίγοντας μου ένα θησαυρό από αναμνήσεις. Μέλος βετεράνος της Ελληνικής κοινότητας, η Όλγα γεννήθηκε - και επιμένει ότι θα πεθάνει - στο Ιράν. Αλλά είναι τόση η αίσθηση της απομόνωσης της που ισχυρίστηκε ότι δεν έχει μιλήσει ελληνικά μέσα σε τρία χρόνια πριν από την επίσκεψή μου, και συχνά σταματά τις αναπολήσεις της για να μου ζητήσει συγγνώμη για τα γραμματικά της λάθη. Στους τοίχους, σε ορείχαλκο πλαίσιο, ασπρόμαυρες φωτογραφίες του εαυτό της και των αγαπημένων της, μας επαναφέρουν πίσω σε ξέγνοιαστες, προ-επαναστατικές μέρες. "Όταν υπήρχε βράδυ θεάτρου στο κλαμπ, δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου χώρος για να κινηθούμε", είπε με πάθος. "Τι υπέροχα θέατρα είχαμε, τι όμορφους χορούς! Όμως (οι Έλληνες) τώρα έφυγαν όλοι και το κλαμπ είναι τώρα εντελώς άδειο. "Στη περιοχή της σαρκός στη Λαλεχζάρ, τη περιοχή των κόκκινων φαναριών της Τεχεράνης, εκεί από όπου οι αξιοσέβαστες Σιιτικές οικογένειες έμεναν μακρυά, οι χαρτοπαίκτες προσκρούαν με πόρνες και τα κορίτσια από Δυτικοποιημένες οικογένειες είχαν την πρώτη τους ανάσα από ευρωπαϊκή ζωή στα γαλλικού τύπου μπιστρό. Μετά την επανάσταση, η περιβόητη περιοχή είχε κλείσει εντελώς και επαναπροσδιορίστηκε ως κέντρο για ηλεκτρικά είδη. "Τα καμπαρέ της Λαλεχζάρ ήταν ανήθικα, αυθεντικά, ζωντανά!", αναστέναξε η Ξανθοπούλου. "Είχαν περσική μουσική, χορό, αλλά όχι γυμνές γυναίκες. Όμως φορούσαν κοντές φούστες και όταν στροβίλιζαν, όλοι έβλεπαν τους μηρούς τους. Αχ, τι είχαμε και τι χάσαμε!" Όλα αυτά ήρθαν στο τέλος, όταν εκατομμύρια άνθρωποι πήραν τους δρόμους το 1978, με αποκορύφωμα την υποδοχή του Αγιατολάχ Χομεϊνί από τις εξημμένες μάζες κατά την επιστροφή του στο Ιράν και τη διακήρυξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Οι μέρες της δόξας τελείωσαν και άρχισε η έξοδος. "Όποιος είχε ελληνικό διαβατήριο το χρησιμοποίησε για να βγει από τη χώρα", λέει η Ξανθοπούλου. Μέχρι το καιρό που ο Σαντάμ Χουσεΐν εισέβαλε στο Ιράν στα τέλη του 1981, ο αριθμός των Ελλήνων που ζούσαν στο Ιράν μειώθηκε στους 2.500, σύμφωνα με την ελληνική πρεσβεία. Οι υπόλοιποι έφυγαν κατά τα χρόνια της διάρκειας του πολέμου καθώς τα ιρανικά στρατιωτικά αεροπλάνα σφυρηλατούσαν την ιρακινή πρωτεύουσα. Όπως λέει ο Κύριος Γραμματικόπουλος, ο πρόεδρος της κοινότητας, "Σήμερα ίσως 20-30 άτομα εξακολουθούν να μιλούν την Ελληνική γλώσσα και να έχουν ελληνικά διαβατήρια. Τους λίγους ανθρώπους που έχουμε τώρα, προσπαθούμε να τους κρατήσουμε εδώ. Έχουμε φιλανθρωπικά παζάρια, διατηρούμε τις εθνικές μας επετείους, και κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, το Πατριαρχείο μας στέλνει ένα ιερέα". Αλλά οι σχέσεις αυτές οδεύουν προς την ολίσθηση. Τα Χριστούγεννα του 2004, σηματοδότησαν την πρώτη φορά που δεν υπήρχε λειτουργία στην ανακαινισμένη νεοκλασική εκκλησία. Κατά την ίδια περίπου περίοδο, διακόπη και τελευταία απευθείας πτήση Αθήνα- Τεχεράνη της Iran Air. Τώρα οι επιβάτες από Αθήνα προς τη Τεχεράνη πηγαίνουν από το Ντουμπάι, το Μπαχρέιν ή την Κωνσταντινούπολη, προσθέτοντας άλλο ελάττωμα για να γίνει το ταξίδι. Καθ 'όλη την επαναστατική περίοδο, οι Έλληνες είχαν οπτική άποψη από το κλαμπ τους, ακριβώς απέναντι από την πρεσβεία των ΗΠΑ. Ο μικρός αριθμός των Ελλήνων (μόνο 120 οικογένειες κατά τη περίοδο αυτή) σήμαινε ότι δεν χρειάζονταν να μεταπηδήσουν στην πλευρά του Χομεϊνί. Η ύπαρξη τους θα ήταν καλύτερα εάν παρέμενε άγνωστη. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, στεκόμουν στο τώρα ανενεργό Ορθόδοξο νεκροταφείο της Τεχεράνης και επέβλεπα τις σειρές από σταυρούς, χτυπημένους από τον καιρό να κοιτάζουν τον επισκέπτη. Νεαροί άνδρες και γυναίκες σε παλιομοδίτικα ρούχα και ραπτική, κοιτάζουν τον επισκέπτη από ξεθωριασμένες φωτογραφίες τοποθετημένες σε τάφους. Ο μόνος ήχος, πέρα από τη συνεχή κίνηση της Τεχεράνης, ήταν το νερό της βροχής που έσταζε μαλακά στη σήψη της γης. Οι λίγοι Έλληνες του Ιράν - οι μη εξομοιωμένοι ελληνόφωνοι, οι οποίοι εξακολουθούν να κατέχουν ελληνικά διαβατήρια - είναι σήμερα πολύ λιγότεροι από τους νεκρούς τους.
Οι Έλληνες της Μέσης Ανατολής
Του Ιάσωνα Αθανασιάδη Εθνικά θέματα-Ελλάδα
Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012
Οι τρείς μυστικές πόλεις
Είναι ιδιωτικές,έχουν το δικό τους Σύνταγμα,την δική τους αστυνομία,δεν φορολογούνται.
Αντιπληροφόρηση
Αντιπληροφόρηση
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)



