Οι αρχές της Κολομβίας επιβεβαίωσαν επίσημα την πτώση ενός μετεωρίτη –κατά τα φαινόμενα- στο κεντρικό τμήμα της επαρχία της Santander. Η πτώση του μετεωρίτη έγινε την Κυριακή στις 3:15 τοπική ώρα και η έκρηξη που ακολούθησε ακούστηκε σε μεγάλη απόσταση. Η πτώση έγινε κοντά στο δήμο του San Joaquin. Ελικόπτερα της κολομβιανής Αεροπορίας πέταξαν αμέσως προς το σημείο της πρόσκρουσης η ακριβής θέση του οποίου όμως δεν έχει γίνει ακόμη γνωστή.
Αυτόπτες μιλούν για μεγάλη πύρινη μπάλα που έπεφτε προς το έδαφος. Αν και αναφορές μιλούν για κρατήρα 100 μέτρων από την πρόσκρουση, ακόμη κανένα τηλεοπτικό συνεργείο η φωτογραφία δεν έχει βγει στη δημοσιότητα από το σημείο της πρόσκρουσης -παρά το γεγονός πως έχουν περάσει πάνω από 24 ώρες από το συμβάν- η οποία λέγεται πως έχει αποκλειστεί από δυνάμεις του Στρατού που απαγορεύουν στον οποιοδήποτε να πλησιάσει.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=14110&Itemid=44
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010
Παρασκευή 13 Αυγούστου 2010
Απειλή από τον Ήλιο
Το 1859 σημειώθηκε μια μεγάλη ηλιακή θύελλα, που είχε ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, να καούν όλα τα τηλεγραφικά καλώδια της Ευρώπης και της Αμερικής, και να φωτιστεί περίλαμπρα ο ουρανός. Ήταν η μεγαλύτερη καταγεγραμμένη ηλιακή έκρηξη στην ιστορία της αστρονομίας. Μέσα σε 24 ώρες, το περίφημο Aurora Borealis (Βόρειο Σέλας) πυροδότησε τους ουρανούς, χρωματίζοντας τους κόκκινους, πράσινους και μοβ, τόσο έντονα, που η νύχτα έγινε μέρα, ακόμη και σε γεωγραφικές περιοχές στο νότο (Κούβα), που ήταν απίστευτο. Ο απόκοσμος αυτός φωτισμός του πλανήτη μας οφείλονταν στα ηλεκτρομαγνητικά ενεργειακά πεδία που δημιούργησε το πλάσμα των ηλιακών ανέμων, καθώς συγκρούονταν με την γήινη ανώτερη μαγνητόσφαιραΤο τηλεπικοινωνιακό σύστημα της εποχής (τηλέγραφος) αποσυντονίστηκε για αρκετές ώρες. Οι χειριστές του έπεφταν θύματα ηλεκτροπληξίας, ενώ τα χαρτιά τους έπιαναν φωτιά. Ακόμη και όταν οι τηλεγραφητές αποσύνδεαν τις μπαταρίες, οι ηλεκτρικές εκκενώσεις συνέχιζαν να τροφοδοτούν το σύστημα με ρεύμα, στέλνοντας τα τηλεγραφήματα! Μέχρι και οι απλές μαγνητικές πυξίδες έπαψαν να δείχνουν προς βορρά για πολλές ώρες.
Η σχετικά πρωτόγονη κοινωνία του 1859 δεν έδωσε τη σημασία που θα δίναμε σήμερα σε ένα ανάλογο φαινόμενο. Το τηλεγραφικό σύστημα που βασίζονταν στον κώδικα Morse, ήταν μόλις 15 χρόνων. Δεν υπήρχαν δορυφορικές επικοινωνίες, ΑΤΜ, διαδίκτυο, κινητή τηλεφωνία, iPads, ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες, GPS, κλπ. Υπήρχε μόνο ο τηλέγραφος.
Σήμερα όμως ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος μας εξαρτάται άμεσα από τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες προκειμένου να λειτουργήσει το τραπεζικό σύστημα, η υγεία, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, οι μεταφορές, οι επικοινωνίες, καθώς και ένα απέραντο δίκτυο παραγωγής ενέργειας που εξυπηρετεί δισεκατομμύρια ανθρώπων. Μια ηλιακή έκρηξη μεγέθους ανάλογου με αυτήν του 1859, θα μπορούσε να διακόψει τον πολιτισμό μας για μέρες, εβδομάδες, ή ακόμη και μήνες, ανάλογα με το μέγεθος της έκρηξης μέσα στην ηλιακή κηλίδα. Ένα τέτοιο φαινόμενο θα μπορούσε σήμερα να χαρακτηριστεί ως μια παγκόσμια καταστροφή, που συμβαίνει σε λιγότερες από 24 ώρες και που επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπων.
Τέτοιες γιγαντιαίες ηλιακές καταιγίδες αναμένονται μία κάθε 500 χρόνια, όμως οι επιστήμονες δεν διαθέτουν τρόπους να τις προβλέψουν, παρά μόνο να τις παρατηρούν λίγες ώρες πριν ο ηλεκτρισμός τους αγγίξει τα ανώτερα στρώματα της γήινης ατμόσφαιρας. Μπορεί να υπάρξει αρκετός χρόνος ώστε να κλείσουν μερικές εκατοντάδες από τους δορυφόρους που βρίσκονται σε τροχιά, όμως το πιο πιθανό είναι πως θα διακοπεί η ηλεκτροδότηση, και θα πέσουν οι σκληροί δίσκοι των υπολογιστών και των σέρβερ, αν δεν προστατεύονται από τα μαγνητικά πεδία.
Christian Science Monitor
Ο Ξέρξης προτού διατάξει γενική επίθεσι, στέλνει πρεσβεία στον Λεωνίδα και του προσφέρει την Ηγεμονία της Ελλάδος
… «Προτιμώ να πεθάνω για την Πατρίδα μου παρά να ζήσω για να την υποδουλώσω…» ήταν η υπερήφανη Λακωνική απάντησι του Λεωνίδα στο …ΔΝΤ της εποχής.Από τις spartasmoresΤο στενό των Θερμοπυλών σχηματίζεται μεταξύ του όρους Καλλιδρόμου και του Μαλιακού κόλπου και κατά την αρχαιότητα ήταν πολύ στενότερη δίοδος, γιατί η θάλασσα εισχωρούσε βαθύτερα στη στεριά και το φρούριο που το υποστήριζε δεν επέτρεπε την ανάπτυξι μεγάλων Μονάδων προς παραβίασί του. Το Στενό αυτό διάλεξαν οι Ελληνικές πόλεις-κράτη προς αναχαίτισι της κατερχομένης περσικής πλημμυρίδος. Ο Ξέρξης ακολουθούμενος υπό 2.100.000 στρατού κατά τον Ηρόδοτον και κατ’ άλλους υπό 1.600.000 ανδρών, είχε διασχίσει μέσω Ελλησπόντου ολόκληρη την Βόρειο Ελλάδα και εβάδιζε ακάθεκτος πλέον προς τον Ελληνικόν Νότον. Και οι Ελληνίδες πόλεις μπροστά στον εξ ανατολών μέγα κίνδυνον, εξέχασαν προς στιγμήν τις μεταξύ τους διαφορές και βάλθηκαν να υπερασπισθούν τα πάτρια υπό την Ηγεμονίαν της εμπειροπολέμου πάντα Σπάρτης.Της μεγαλύτερες όμως δυνάμεις τους, κατ’ απαίτησιν των Πελοπονησίων, τις κράτησαν στον Ισθμό της Κορίνθου, και μόνον με μικτά συμμαχικά αποσπάσματα κατέλαβαν τα βόρεια περάσματα. Όπως με σώμα 10.000 ανδρών τα Τέμπη υπό τον Σπαρτιάτη Στρατηγό Ευαίνετο και τον Θεμιστοκλή. Αλλά το απόσπασμα αυτό, μπρός στην τεράστια αριθμητική υπεροχή των Περσών, υπεχώρησε χωρίς μάχη. Σ’ αυτό συνέτεινε και η αμφίβολος στάσις των Θεσσαλών οι οποίοι τελικώς συνέπραξαν με τους Πέρσες.
Έτσι οι Περσικές στρατιές σταμάτησαν μόνον προ των Θερμοπυλών τις οποίες φύλαγε ο Λεωνίδας με Σπαρτιάτες, 1000 Τεγεάτες και Μαντινείς, 1000 από την υπόλοιπη Αρκαδία, 120 Ορχομενείς, 400 Κορινθίους, 200 από την Φλιούντα, 80 Μυκηναίους, 700 Θεσπιείς, Φωκείς, Λοκρούς και 400 Θηβαίους τους οποίους είχε στρατολογήσει ως αντιφρονούντες με το πολίτευμά τους ο Λεωνίδας και διάφοροι άλλοι, απαριθμώντας όλοι μαζί 4000 περίπου Οπλίτες πρώτης γραμμής (βαρύ πεζικό) συνοδευομένους από άλλους 7000 «ψιλούς» βοηθούς ή δούλους (ελαφρύ πεζικό).
Οι Πέρσες στέκονταν επί τέσσερις μέρες αναποφάσιστοι μπροστά στο Στενό των Θερμοπυλών ελπίζοντας ότι μόνον με τον τεράστιον όγκο τους θα προκαλούσαν τον τρόμο και τον πανικό στους Έλληνες και θα τους εξανάγκαζαν να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους χωρίς μάχη. Αλλά οι Έλληνες παρέμεναν απαθείς και σα να μην συνέβαινε τίποτα και κυρίως οι Σπαρτιάτες χτενίζονταν, καλλωπίζονταν και γυμνάζονταν… ανέφεραν έκπληκτοι οι κατάσκοποι και κήρυκες Πέρσες στο Μέγα Βασιλέα.
Και τότε ο Ξέρξης απέστειλε κήρυκα στον Λεωνίδα με την απαίτησι: «…πέμψον τά όπλα…»
«…Μολών Λαβέ…» ήταν η υπερήφανη απάντησι του Λεωνίδα.
Όλα αυτά τα διατρέξαντα εξώργισαν πάρα πολύ τον Ξέρξη ο οποίος έστειλε και κάλεσαν τον πρώην Βασιλέα της Σπάρτης Δημάρατο που τον ακολουθούσε στην εκστρατεία του και τον ρώτησε ειρωνικά… «τι τρελλά πράγματα είναι όλα αυτά που κάνουν οι συμπατριώτες σου;;» Κι εκείνος που κατάλαβε την αλαζονική προδιάθεσι του Ξέρξη του σοβαρά:
«Βασιλιά μου…Οι άνδρες αυτοί ήλθαν εδώ και μένουν αποφασισμένοι να μας πολεμήσουν για να μην περάσωμε στο Στενό και προς τούτο τώρα καταγίνονται και προετοιμάζονται. Και το έχουν σαν έθιμο στην Πατρίδα τους, όταν πρόκειται να ριψοκινδυνεύσουν τη ζωή τους, γυμνάζονται και καλλωπίζουν τα μαλλιά και τον εαυτό τους.
Και ξέρε το καλά… πως αν κατορθώσεις και υποτάξεις αυτούς εδώ και τους άλλους που μένουν στην Σπάρτη, δεν υπάρχει άλλη Φυλή στον κόσμο που θα τολμήση να σου εναντιωθή. Μάθε λοιπόν πως έρχεσαι αντιμέτωπος με το ευγενέστερο Βασίλειο που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα, των Ηρακλειδών, με τους γενναιότερους δηλαδή άνδρες του κόσμου»…
Όλα αυτά όμως φαίνονταν απίστευτα στον Ξέρξη γι’ αυτό και ξαναρώτησε τον Δημάρατο: «…Πως τόσο ολίγοι αυτοί θα τα βάλουν μ’ ένα τέτοιο και τόσο στρατό σαν τον δικό μου;…»
Και ο Δημάρατος αποκρίθηκε: «…Βασιλιά μου εύχομαι να βγω ψεύτης… αλλά όλα θα γίνουν όπως στα λέω…»
Και τότε ο Μέγας Βασιλιάς διέταξε έφοδο ελαφρού πεζικού Μήδων και Κισσίων με ξίφη και μεγάλα τόξα με ακόντια και πλεκτές ασπίδες προς παραβίασι του Στενού.
Ενώ ξαφνικά ο Ουρανός σκοτείνιασε πολύ, χάθηκε ο Ήλιος και μαύρα σύννεφα, βροντές και αστραπές και καταρρακτώδης βροχή διέσχιζαν τον αιθέρα και η μανιασμένη Θάλασσα κατέστρεψε αυτοστιγμής υπέρ τα 400 περσικά πλοία και πλήθος ανθρώπων, τροφές και πλούτος πολύς χάθηκε στο βυθό της Θάλασσας… «Χειμών επιγενόμενος μέγας» λέει ο Ηρόδοτος που κατετρόμαξε και καταθορύβησε και καταπτόησε τους εχθρούς και έγιναν απρόθυμοι για πόλεμο.
Αντίθετα οι Έλληνες ερμήνευσαν το φαινόμενο αυτό, κατακαλόκαιρα, ως οργή των Θεών (αστέρος κινουμένου) που ήθελαν να εκδικηθούν την υπεροπτική και αλαζονική έπαρσι του Μεγάλου Βασιλέα. Γιατί οι Θεοί, κατά την γνώμη των Αρχαίων Ελλήνων, δεν ανέχονται την υπεροψία και τιμωρούν αυτούς που επαίρονται.
Στην απροθυμία δε των Περσών να πολεμήσουν, μετά την φοβερή αυτή θύελλα, ο Ξέρξης διέταξε και μαστιγώσεις και τιμωρίες μέχρι θανάτου και πολλοί των στρατιωτών του πέθαιναν καταπατώμενοι από τους συναδέλφους τους που έτρεχαν αποφεύγοντες τις μαστιγώσεις των αξιωματικών τους.
Στις εφορμήσεις αυτές των Περσών ο Λεωνίδας αντιπαρέτασσε μικρά τμήματα τα οποία έρχονταν σ’ επαφή με τον εχθρό προσποιούντο ότι υποχωρούν παρασύροντας έτσι τους εχθρούς μέσα σε στενότερο χώρο για να μην μπορούν να αναπτυχθούν και όταν έβλεπε την κατάλληλη στιγμή διέτασσε αναστροφή των τμημάτων του με προτεταμένη την αιχμή των δοράτων. Με το επαναλαμβανόμενο αυτό στρατήγημα του Λεωνίδα η συμπλοκή που επακολουθούσε ήταν φοβερή για τους Πέρσες, γι’ αυτό και ο Ξέρξης βλέποντας τις μεγάλες φθορές των ανδρών του αναπήδησε τρεις φορές εκ του θρόνου του οργιζόμενος κατά πάντων και διέτασσε αμέσως νέα εφόρμησι κατά διαδοχικές φάλαγγες ελπίζοντας σε καταπόνησι και εξόντωσι των Ελλήνων.
Αλλά όλες οι επιθέσεις των Περσών απεκρούσθησαν και το σχέδιο του Ξέρξη να εξαντλήση και να καταβάλη τους Έλληνες απέτυχε, χάρις το στρατηγικό δαιμόνιον του Λεωνίδα, ο οποίος επωφελούμενος της στενότητος του χώρου των Θερμοπυλών με τα μικρά τμήματα που αντιπαρέτασσε κρατούσε το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών του σε εφεδρεία, ώστε όταν έβλεπε μαχόμενο τμήμα του να περιέρχεται σε φυσική κόπωσι, το αντικαθιστούσε αμέσως με άλλο που έμπαινε στη μάχη εντελώς ξεκούραστο προκαλώντας μεγάλες απώλειες στους καταπονημένους Πέρσες οπλίτες και αξιωματικούς.
Μ’ αυτό το σύστημα και τακτική στρατηγικής απεκρούσθη ακόμη και το αήττητο σώμα των αθανάτων του Σατράπου Υδάρνη! Κατά το απόγευμα όμως της δευτέρας ημέρας που οι Πέρσες βρίσκονταν σχεδόν σε απόγνωσι, ένας Μαλιέας, του οποίου το όνομα κατέταξε από τότε η Ιστορία ως συνώνυμον του προδότου, ονόματι Εφιάλτης, παρουσιάσθηκε στον Ξέρξη και του απεκάλυψε την «Ανωπαίαν Ατραπόν» που ωδηγούσε στα νώτα των Ελλήνων. Το ίδιο βράδυ ο Ξέρξης διέταξε τον Σατράπη Υδάρνη να ακολουθήση με ισχυρή δύναμι αυτό το μονοπάτι, ώστε την επομένη το πρωί να βρίσκεται στα νώτα των Ελλήνων.
Ο Λεωνίδας είχε τάξει προς φύλαξιν της ατραπού και προστασίας του Στρατοπέδου 1000 Φωκείς τους οποίους ρώτησε ο Υδάρνης αν υπάρχουν μεταξύ τους Σπαρτιάτες, κι’ εκείνοι απάντησαν αρνητικά. Ο Υδάρνης τότε τους επετέθη, τους απώθησε και πήρε τον κατήφορο προς το στενό των Θερμοπυλών οδηγούμενος πάντα από τον Εφιάλτη υπό το φως του φεγγαριού.
Ο Λεωνίδας πληροφορήθηκε εγκαίρως, το πρωί από τους ημεροσκόπους και από μισθοφόρους Έλληνες των Περσών που λιποτάχτησαν και πήγαν στο στρατόπεδο των Ελλήνων, για τον κίνδυνο που διέτρεχε, γι’ αυτό και διέταξε τους άλλους συμμάχους Έλληνες να φύγουν για τον Ισθμό της Κορίνθου για να χρησιμεύσουν περισσότερο στην Πατρίδα.
Κράτησε μόνον 300 Σπαρτιάτες των οποίων τα παιδιά ήταν μεγάλα και θ’ άφηναν διαδόχους, δύο τρεις υπηρέτες για τον καθένα, τους 700 Θεσπιείς που αρνήθηκαν να φύγουν και 400 Θηβαίους που κατά τον Πλούταρχο ήταν αντιφρονούντες προς το πολιτικό καθεστώς των Θηβών και δεν θα γίνονταν δεκτοί στην Πατρίδα τους η οποία και εμήδισε μετά την Μάχη των Θερμοπυλών. Παρέμειναν δηλαδή ως θεματοφύλακες των Ιερών και των Οσίων της Φυλής και της Πατρίδος, περί τους 1000 Οπλίτες Α’ γραμμής, άλλοι 1000 περίπου είλωτες και δούλοι και οι 400 Θηβαίοι αντιφρονούντες με τους άλλους συμπατριώτες τους.
Ο Λεωνίδας μετά τα γεγονότα αυτά, συνέταξε την αναφορά του προς τους Εφόρους της Σπάρτης και δια κλήρου εξέλεξε δύο στρατιώτες να την μεταφέρουν, οι οποίοι θα εσώζωντο φεύγοντας. Αλλά εκείνοι απήντησαν υπερήφανα: «Είμαστε εδώ για να πολεμήσωμε, και όχι για να κάνωμε τον ταχυδρόμο…!» Και τότε ο Λεωνίδας ανέθεσε σε δύο είλωτες την αποστολή αυτή.
Κι’ ενώ άρχιζαν οι προετοιμασίες για την μάχη και την αιώνια θυσία, εμφανίζεται ένας Σπαρτιάτης τυφλός από τραύμα της προηγουμένης, ονόματι Εύρυτος, οδηγούμενος από τον υπηρέτη του, και ζητά να τοποθετηθή στην πρώτη γραμμή για να πολεμήσει και πάλι για την Πατρίδα.
Η συγκίνησις είναι μεγάλη, και όλοι οι Σπαρτιάτες, αλλά και οι Θεσπιείς ορκίζονται: «ή ταν ή επί τας» – «Νίκη ή Θάνατος». Ενώ την ίδια στιγμή συλλαμβάνεται ένας Θηβαίος ερχόμενος από το μέρος των Περσών, ο οποίος λέει στους Σπαρτιάτες: «ότι οι Πέρσες είναι πάρα πολύ κοντά..»… «Τότε και εμείς είμαστε πάρα πολύ πλησίον…» του απαντούν!! Κι’ ένας άλλος Τραχίνιος που τους λέει πως: «οι Πέρσες είναι τόσο πολλοί που θα καλύψουν τον Ήλιο με τα βέλη τους»
«Καλλίτερα… θα πολεμήσωμε υπό σκιάν…» απαντά ο πρωτοπολέμαρχος Διηνέκης.
Τέλος ο Ξέρξης προτού διατάξει γενική επίθεσι, στέλνει πρεσβεία στον Λεωνίδα και του προσφέρει την Ηγεμονία της Ελλάδος.
… «Προτιμώ να πεθάνω για την Πατρίδα μου παρά να ζήσω για να την υποδουλώσω…» ήταν η υπερήφανη Λακωνική απάντησι του Λεωνίδα.
Αλλά η απόφασι του Λεωνίδα να θυσιασθή στις Θερμοπύλες ενώ μπορούσε και είχε χρόνο να υποχωρήση, ύστερα μάλιστα από τον διήμερον ηρωικό και απόλυτα επιτυχή αγώνα, ερμηνεύεται κατά διαφόρους τρόπους από πολλούς ιστορικούς, δικούς μας και ξένους. Η τυφλή υπακοή στον αυστηρό και υπέρτατο Σπαρτιατικό Νόμο, χωρίς την συνειδητή αναγκαιότητα για κάτι το ιδιαίτερα ιερό και υπέροχο, για το ηθικό και ιστορικό γόητρο της Σπάρτης, δεν δικαιολογεί την μεγάλη και ανεπανάληπτη αυτή εθελοθυσία και μάλιστα του ιδίου του Βασιλέως και αρχηγού του συμμαχικού εκστρατευτικού Σώματος, του οποίου οι κύριες δυνάμεις διετάχθησαν να υποχωρήσουν για να χρησιμεύσουν στην μελετωμένη υπερτάτη άμυνα του Ισθμού της Κορίνθου.
Στην συνείδησι λοιπόν και στην σκέψι του Λεωνίδα κυριαρχούσε κάποιος ανώτερος και πολύ ιερός στόχος και σκοπός που του επέβαλε να αυτοθυσιασθή, μαζί με τους 300 του, τους Θεσπιείς και τους Θηβαίους που έμειναν μαζί του. Και ο Στόχος και ο Σκοπός αυτός ήταν η πολεμική Αρετή, η Ανδρεία, το ηθικό μεγαλείο και η πατρογονική Δόξα της Σπάρτης η οποία ταυτιζόταν με αυτή ταύτη την γενναιότητα των Σπαρτιατών και με την αμετάθετη Πίστι τους στον υπέρτατο και απαράβατο Νόμο… να μην δείξουν ποτέ τα νώτα τους στον οποιονδήποτε και οσονδήποτε εχθρό. Γιατί ένα τέτοιο προηγούμενο, ένα και μόνον αναγκαίο παράδειγμα από τον ίδιο τον Βασιλέα θα εκλόνιζε εις το διηνεκές την Πίστι και Αφοσίωσι των Πολιτών και Οπλιτών της Σπάρτης προς την Ιερή και απαράβατη αυτή Παράδοσι.
«…Αυτώ δε απιέναι ου καλώς έχειν, μενόντι δε αυτού κλέος μέγα ελείπετο και η Σπάρτη ευδαιμονίη ουκ εξηλείφετο…» Δηλαδή: Το να αποφάσιζε υποχώρησι ο Λεωνίδας δεν θα έπραττε ορθά και σύμφωνα με τα πατροπαράδοτα, ενώ αν έμενε, όπως και συνέβη στις Θερμοπύλες, μέγα κλέος… αιώνια δόξα και ανεξάλειπτη ευδαιμονία και τιμή θα αποκτούσε η Σπάρτη…. Λέει ο Ηρόδοτος.
Αλλά και ο χρησμός του Μαντείου των Δελφών δεν διαφέρει σε νόημα και βαθειές έννοιες ευφορίας υψηλών ιδανικών των Πολιτών της Σπάρτης, που λέει:
«Υμίν δ’ ώ Σπάρτης οικήτορες ευρυχώροιο, η μέγα άστυ ερικυδές υπ’ ανδράσι Περσεΐδησι πέρθεται, η το μεν ουχί, αφ’ Ηρακλέους δε γενέθλης πενθήσει βασιλή φθινόμενον Λακεδαίμονος ούρος. Ου γαρ τον ταύρων σχήσει μένος ουδέ λεόντων αντιβίην. Ζηνός γαρ έχει μένος. Ουδέ ε φημι σχήσεσθαι, πριν τωνδ’ έτερον δια πάντα δάσηται»
«Ω, εσείς κάτοικοι της ευρυχώρου Σπάρτης ή η μεγάλη και υπερήφανη πόλις θα χαθή από την επιδρομή των Περσών ή αν αυτό δεν γίνει η Λακεδαίμονα όλη θα κλάψη τον Βασιλιά της που κρατά από την γενιά του Ηρακλέους. Γιατί ούτε ταύρων ούτε λιονταριών μένος θα μπορέσει να τον συγκρατήση κατά την Μάχην. Έχει μέσα του την Θεϊκή Δύναμιν του Διός και δεν θα σταματήση δε θα καμφθή πλέον αν ο ένας από τους δύο Βασιλείς δεν πέσει νεκρός…»
Η εθελοθυσία λοιπόν του Λεωνίδα δεν ήταν απλώς πειθαρχία στα πολεμικά κελεύσματα της Σπάρτης, αλλά η μετά θρησκευτικής ευλαβείας διάσωσις και διαιώνισις των Ιερών αυτής παραδόσεων.
«…Ουκ εών φεύγειν ουδέν πλήθος ανθρώπων εκ μάχης…» Χωρίς να είναι σε κανένα Σπαρτιάτη επιτρεπτόν να εγκαταλείψη το πεδίον της Μάχης προ οιουδήποτε εχθρού…
Γι’ αυτό και ο Λεωνίδας με τους 300 του κυρίως έπρεπε να δώσει ένα λαμπρότατο και αναμφισβήτητο παράδειγμα σεβασμού και βαθειάς προς τα πατροπαράδοτα θέσμια ήθη και έθιμα της Σπάρτης. Και το παράδειγμα της Θυσίας ήταν αποκλειστικό προνόμιον και δίδαγμα για την Σπάρτη της οποίας η ύπαρξις και υπόστασις στηριζόταν στις υψηλές ηθικές αξίες και μόνον. Δείγμα και αυτό της λιτότητος του πολιτεύματος και των πολιτών της. Γιατί οι υλικές της δυνάμεις ήταν πολύ περιορισμένες και οι Οπλίτες της δεν εξεπέρασαν ποτέ εύκολα τους δέκα χιλιάδες άνδρες.
Με την αμετακίνητη αυτή λοιπόν απόφασί του ο Λεωνίδας υπηρετούσε προαιώνια προστάγματα και στόχους ανώτερης στρατηγικής για την υπεράσπισι της Πατρίδος και υπαγόρευε το ύψιστο και αδιάλειπτο χρέος και Ιερό Καθήκον των Πολιτών προς την Πόλι.
Κι’ έτσι, ενώ από την μία μεριά εκάλυπτε την υποχώρησι των άλλων Πελοποννησίων, από την άλλη και με προσωπική του επιστασία προετοίμαζε την εσχάτην άμυνα στα στενά των Θερμοπυλών. Ενώ παράλληλα ο Μάντις Μεγιστίας εξετάζοντας τους οιωνούς προμάντευσε τη μεγάλη θυσία και προείπε στον Λεωνίδα το πικρό τέλος. Και ο Λεωνίδας απευθυνόμενος προς τον Δία ικέτευσε: «Τεθναίην Σπάρτα άξια μησάμενος» (Ας αξιωθώ να πράξω άξια της Σπάρτης και ας πεθάνω).
Και έπραξε υπεράξια της Σπάρτης, της Ελλάδος και της Υφηλίου ο Λεωνίδας.
Σπονδές έκανε και ο Ξέρξης όχι τόσο για να εξιλεώση τους Θεούς υπέρ αυτού, αλλά για να δώση δικό του χρησμό πείθοντας τους πολυπληθείς στρατιώτες να του χαρίσουν την νίκη.
Είναι η Τρίτη ημέρα της Μάχης, 24 Αυγούστου 480π.Χ. και κατά τις 10:00 το πρωί ο Υδάρνης φάνηκε να κατεβαίνη ανεμπόδιστος από την Ανωπαίαν Ατραπόν. Γι’ αυτό και ο Λεωνίδας βιαζόμενος να συμπλακή με τον κύριον όγκο των Περσών προτού δεχθή κτυπήματα εκ των νώτων, βγήκε από το Στενό, παρέταξε τους άνδρες του και επετέθη πρώτος με μεγάλην ορμή κατά των προφυλακών και προκαλυπτικών περσικών τμημάτων. Κατέφθασαν όμως αμέσως περσικές ενισχύσεις και η συμπλοκή έγινε τρομερή. Στο διάστημα αυτό και άλλα περσικά τμήματα πήραν μέρος στην μάχη και οι Έλληνες εμάχοντο τώρα σώμα με σώμα σχεδόν κυκλωμένοι από παντού. Πολλά δόρατα έσπασαν και η Μάχη συνεχίζετο με τα ξίφη. Σκοτώθηκαν πολλοί Πέρσες επιφανείς που ήθελαν να δουν από κοντά πως μάχονται οι Σπαρτιάτες καθώς και οι δύο αδελφοί του Ξέρξη, ο Αβροκόμας και ο Υπεράνθης.
Ήλθεν όμως και η στιγμή εκείνη που κλονίσθη και με ένα δεύτερο και τρίτο κτύπημα, έπεσε και ο Λεωνίδας.
Γύρω από το νεκρό Βασιλιά έγινε μάχη φοβερή και αγώνας άγριος που εθύμιζε τρωϊκά τρόπαια. Τέλος οι Πέρσες απωθήθησαν και οι Σπαρτιάτες μπόρεσαν να σηκώσουν στα χέρια τον νεκρό Βασιλιά τους και αποσύρθηκαν προς το Φωκικό Τείχος, ανεκόπησαν όμως από τις ανεξάντλητες περσικές δυνάμεις και εκ των νώτων άρχισαν να προσβάλλονται τώρα και από το σώμα των αθανάτων του Υδάρνη.
Και οι Σπαρτιάτες μαχόμενοι συνεχώς και κουβαλώντας μαζί τους και το νεκρό Βασιλιά τους, συγκεντρώθηκαν σε παρακείμενον ανάχωμα καλούμενον «λόφος του Κολωνού» όπου περικυκλώθηκαν από παντού μαχόμενοι με ξίφη, με μαχαίρια, με τα χέρια και με τα δόντια ακόμη και έπεσαν όλοι, μέχρι και τον τελευταίο, καταματωμένοι από τα πολλά τραύματα, χωρίς να παραδοθή κανείς, εκτός από τους Θηβαίους, οι οποίοι τελικώς παρεδόθησαν στους Πέρσες.
Και οι Πέρσες, παρ’ ότι κανένας εκ των Σπαρτιατών δεν φαινόταν να ζή, για αρκετή ώρα τους ετόξευαν από μακρυά, φοβούμενοι μήπως ξαναζωντανεύσουν…
Εκ των 300 διεσώθη μόνον ο Αριστόδημος ο οποίος είχε απομακρυνθεί του πεδίου της μάχης κατά την προηγουμένη, λόγω σοβαρωτάτου τραυματισμού του, αλλά καταπεριφρονηθείς στην Σπάρτη, ξέπλυνε μετά από ένα περίπου χρόνο την ντροπή, πέφτοντας μαχόμενος στην πρώτη γραμμή της μάχης των Πλαταιών.
Αλλά και οι νεκροί των Περσών ήταν τόσοι πολλοί που ο Ξέρξης φοβούμενος κλονισμό του ηθικού του Στρατού του, διέταξε να ανοιχθή μεγάλη τάφρος, κατά την νύκτα, και να ταφούν όπως όπως οι νεκροί τους… Έτσι την επομένη επί του πεδίου της Μάχης, κείτονταν μόνον τα πτώματα των Ελλήνων, όπου ο ασιάτης κυρίαρχος διέταξε να βρεθή το πτώμα του Λεωνίδα, να αποκεφαλισθή και να στηθή όρθιο.
Μεταξύ των νεκρών ήταν ακόμα και ο Μάντις Μεγιστίας για τον οποίον στήθηκε αργότερα και ειδική στήλη με το ακόλουθο επίγραμμα:
«Μνήμα τόδε κλειναίο Μεγιστία ον ποτε Μήδοι Σπερχειόν ποταμόν κτείναν αμειψάμενοι, μάντιος ος τότε Κήρας επερχομένας σαφά ειδώς ουκ έτλη Σπάρτης ηγεμόνα προλειπείν!»
(Τούτο το μνήμα είναι του ξακουστού μάντι Μεγιστία τον οποίον εσκότωσαν οι Πέρσες διαβαίνοντας τον Σπερχειό ποταμό, που αν και εγνώριζε τον ερχομό του θανάτου του δεν καταδέχθηκε να φύγη και να αφήση μόνον τον Βασιλέα της Σπάρτης)
Ανάλογη στήλη στήθηκε και για τους άλλους πεσόντες Έλληνες των Μαχών των δύο πρώτων ημερών, με επίγραμμα: «Μυριάσιν ποτέ τήδε τριηκοσίαις εμάχοντο εκ Πελοποννήσου χιλιάδες τέτορες» (Εδώ επολέμησαν 4000 Πελοποννήσιοι προς τρία εκατομμύρια Πέρσες)
Ενώ η πόλις των Θεσπιέων τιμώντας την ανδρεία και αυτοθυσία των πολιτών της, οι οποίοι παρέμειναν μέχρι το τέλος της Μάχης πιστοί στον Λεωνίδα και οι διασωθέντες κατέφυγαν στα όρη, αντί να μυδίσουν, αφιέρωσε στα ηρωϊκά τέκνα της, ξεχωριστή στήλη με επίγραμμα:
«Άνδρες τοίποτ’ έναιον υπό κροτάφοις Ελικώνος Λήματι των αυχεί Θεσπιάς ευρυχώριος» (Γενναίοι άνδρες πολεμώντας στις πλαγιές του Ελικώνος έδωσαν το σθένος στην ευρύχωρη πατρίδα τους Θεσπιές να καυχιέται πολύ γι’ αυτούς).
Γενναιότεροι των Ελλήνων, κατά την γιγαντομαχία αυτή ψυχής και ύλης, λέει ο Ηρόδοτος, ανεδείχθησαν ο Διηνέκης και οι αδελφοί γιοί του Ορσιφάντη, Αλφειός και Μάρων Λακεδαιμόνιοι, ο αρχηγός των Θεσπιέων Δημόφιλος Διάδρομος, ο Μάντις Μεγιστίας, ο Ακαρνάν και ο Διθύραμβος Θεσπιείς.
Το Πανελλήνιον και Παγκόσμιον αίσθημα Τιμής και ευγνωμοσύνης όμως το εξέφρασε και το παρέδωσε αθάνατο προς τις επερχόμενες γενεές ο Σιμωνίδης, με ειδικό εγκώμιο του οποίου διεσώθη το ακόλουθο υπέροχο σε σύλληψι και πατριωτικό παλμό, απόσπασμα:
«Των εν Θερμοπύλαις θανόντων ευκλεής μεν α τύχα, καλός δ’ ο πότμος, βωμός δ’ ο τάφος, πρό γόων δε μνάστις, ο δ’ οίκτος έπαινος. Εντάφιον δε τοιούτον ούτ’ ευρώς ούθ’ ο πανδαμάτωρ αμαυρώσει χρόνος. Ανδρών δ’ αγαθών όδε σηκός οικέταν ευδοξίαν Ελλάδος είλετο. Μαρτυρεί δε και Λεωνίδας, Σπάρτας Βασιλεύς, αρετάς μέγαν λελοιπώς κόσμον αέναον τε κλέος.»
(Αυτοί που έπεσαν στις Θερμοπύλες είχαν λαμπρή τύχη, ένδοξο θάνατο και ο τάφος τους έγινε ιερός βωμός. Τιμές τους πρέπουν και όχι θρήνοι και αντί οίκτου θερμότατον έπαινον αποσπούν. Αυτών των Ηρώων την Τιμή, το όνομα και η Δόξα δεν μπορεί να αμαυρώσει ούτε ο πανδαμάτωρ Χρόνος. Σε αυτόν τον Τύμβο των γενναίων προμάχων έχει στήσει τον θρόνο της η Δόξα της Ελλάδος. Αυτή την υποθήκη μας αφήνει και ο Λεωνίδας, ο Βασιλεύς της Σπάρτης, που με τον ηρωικό του θάνατο άφησε απαράμιλλο παράδειγμα Αρετής και Κλέους που όσο υπάρχουν άνθρωποι στην Γή αιώνιο θα μένει.)
Τέλος η θυσία του Λεωνίδα υπερέβαλε τους σκοπούς του. Είχε Πανελλήνια απήχησι, και σήμερα απολαμβάνει παγκόσμια αναγνώρισι, δόξα και τιμή. Το όνομά του αποτελεί συνωνυμία αυτοθυσίας και αυταπαρνήσεως. Έγινε θρύλος και σύμβολο φιλοπατρίας, γενναιότητος και ηρωισμού.
Η σύγχρονος Ελλάς, με την βοήθεια των ξενητεμένων Λακώνων, ετοποθέτησε τον ανδριάντα του στον Τόπο της μεγάλης θυσίας με παραστάτες του τον Ευρώτα και τον Ταΰγετο, και εις ανάμνησι των ανδρών του εφυτεύθησαν σε ευθεία γραμμή στον χώρο των Στενών 300 κυπαρίσσια. Η σκιά του Λεωνίδα και των 300 του, βαραίνει από τότε το υψηλό και ιερό χρέος των Ελλήνων μαχητών και το επίγραμμα του Σιμωνίδη: «Ω ξειν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα, των κείνων ρήμασι πειθόμενοι»…
Και δεν διαφέρει σε τίποτε από την επωδό της Μανιάτισσας μάνας μοιρολογίτρας, που παραγγέλνει στον γιό της που έπεσε στο Μέτωπο του Έπους του ’40: «Πές του να μείνει εκειδά και να φυλάει το σύνορο… Τι πάνου από όλους εμάς στέκει τρανή μας Μάνα η Ελλάς…».
Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010
Μετά τον "συνωστισμό της Σμύρνης"...εμφάνιζαν τα Ιμια στις γκρίζες ζώνες!
Σπεύδει ταχέως να σβήσει τη φωτιά πριν ανάψει κι εκδηλωθεί «πυρκαγιά τύπου Ρεπούση Νο. 2». Η υπουργός Παιδείας, κ. Αννα Διαμαντοπούλου, μόλις πληροφορήθηκε το περιεχόμενο της σελίδας 163 του βιβλίου της Γ' Γυμνασίου «Νεώτερη και Σύγχρονη Ιστορία», όπου αναφέρεται ότι... τα Ιμια δεν ανήκουν στην Ελλάδα, αλλά τα... διεκδικούμε μαζί με την Τουρκία (!), ζήτησε από τους συγγραφείς να διορθωθεί άμεσα το συγκεκριμένο εδάφιο, καθώς και να σταλεί εγκύκλιος με το νέο κείμενο τον Σεπτέμβριο στα σχολεία.
Πιο συγκεκριμένα, στο κεφάλαιο που αναφέρεται στην τουρκική πολεμική επιχείρηση κατάληψης της ελληνικής βραχονησίδας τον Ιανουάριο του 1996, οι συγγραφείς Ευαγγελία Λούβη και Δημήτρης Ξιφαράς γράφουν: «...την ίδια εποχή, με αφορμή τη διεκδίκηση της βραχονησίδας Ιμια, στα Δωδεκάνησα, ξέσπασε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που αποκλιμακώθηκε με αμοιβαίες υποχωρήσεις (1996)»!Η φράση εγείρει μεγάλο πολιτικό και εθνικό θέμα, αφού αφήνει σαφώς να εννοηθεί ότι τα Ιμια δεν ήταν κομμάτι της εθνικής μας κυριαρχίας, αλλά τα διεκδικούσαμε κι εμείς μαζί με την Τουρκία! Με λίγα λόγια η χώρα μας προσφέρει ως δώρο στη γείτονα χώρα ένα ελληνικό σχολικό βιβλίο, στις σελίδες του οποίου η ίδια η Ελλάδα παραδέχεται ότι δεν έχει την κυριαρχία της βραχονησίδας Ιμια, αλλά τη... διεκδικεί!
Το νέο αυτό κρούσμα διαστρέβλωσης στα βιβλία της Ιστορίας θορύβησε την υπουργό, που φαίνεται να... διδάχθηκε πολλά από την προκάτοχό της στο υπ. Παιδείας, κ. Μαριέττα Γιαννάκου, που επί έναν χρόνο δέχθηκε ομαδικά πυρά λόγω του βιβλίου της Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού της Μ. Ρεπούση, χάνοντας τη θέση της στο υπουργείο και στη Βουλή...
Αυτομάτως ευαισθητοποιήθηκε, κι έτσι η φράση αλλαγμένη θα τυπωθεί στο νέο βιβλίο που θα εκδοθεί τον Ιανουάριο του 2011. Με την έναρξη, όμως, της σχολικής χρονιάς 2010-2011 το ερχόμενο φθινόπωρο, οι καθηγητές θα έχουν πάρει στα χέρια τους την ειδική εγκύκλιο, που θα επισημαίνει την εξής τροποποίηση της πρότασης: «...Την ίδια εποχή, με αφορμή τη διεκδίκηση, από την Τουρκία, της βραχονησίδας Ιμια στα Δωδεκάνησα, ξέσπασε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που αποκλιμακώθηκε με αμοιβαίες υποχωρήσεις (1996)».
Προστίθεται η φράση «από την Τουρκία», έτσι ώστε να γνωρίζουν οι μαθητές, πρώτον, ότι τα Ιμια είναι ελληνικά και δεύτερον, ότι για τη χώρα μας δεν τίθεται κανένα θέμα διεκδίκησης νησιού που μας ανήκει. Απορίας άξιον είναι, όμως, πως από το 2007, όπου και έχει δοθεί στα σχολεία το επίμαχο βιβλίο της Ιστορίας της Γ' Γυμνασίου, μέχρι και σήμερα, πρώτον δεν επισημάνθηκε το λάθος από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο (Π.Ι.), και δεύτερον, πως ενώ αξιολογήθηκε, δόθηκε έγκριση για τη διδασκαλία του.
Οι ιστορικοί-αξιολογητές του Π.Ι. δεν δικαιολογούνται να μη γνωρίζουν ότι τα Ιμια είναι ελληνικές βραχονησίδες. Θέμα που συζητείται 14 χρόνια τώρα. Αλλωστε αν είχαν εμπιστοσύνη μόνο στη διεθνή βιβλιογραφία θα έβλεπαν ότι τα Ιμια καταγράφονται ως μέρος της Ελλάδας στα αρχεία τόσο του ιταλικού όσο και του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών.
Οπως επίσης, ότι τρεις Ελληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού, ο Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο Παναγιώτης Βλαχάκος και ο Εκτορας Γιαλοψός, έχασαν στη βραχονησίδα τη ζωή τους, υπερασπιζόμενοι ελληνικό έδαφος.
Ιστορια στ'Ακόμη δεν έχει πάει στα σχολεία το σωστό βιβλίο
ΤΡία χρόνια μετά τον... «συνωστισμό στη Σμύρνη, της κυρίας Μαρίας Ρεπούση, στο περιβόητο βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ'» κι ακόμη οι μαθητές της τελευταίας τάξης του δημοτικού δεν έχουν πάρει στα χέρια τους το νέο βιβλίο της Ιστορίας... που ξαναγράφεται! Ηταν η πρώτη φορά που ένα βιβλίο αποσύρθηκε μέσα σε μια γενική κατακραυγή, η υπουργός Παιδείας κ. Μαριέττα Γιαννάκου που το υποστήριξε δεν επανεκλέγεται βουλευτής, και η κυβέρνηση Καραμανλή χάνει χιλιάδες ψηφοφόρους, που δεν ανέχτηκαν στις εκλογές του 2007 να υπερψηφίσουν... ιστορικές απόψεις που δεν τους εκφράζουν.
Οι πιέσεις που ασκήθηκαν ήταν τέτοιες που ανάγκασαν τον ίδιο τον Κ. Καραμανλή να ρίξει την Ιστορία της Ρεπούση... στην πυρά, ενώ είχε πλέον αποδομηθεί στη συνείδηση της κοινής γνώμης και ήταν σχεδόν αδύνατον «να περπατήσει στις αίθουσες».
Οι συγγραφείς του βιβλίου ωραιοποιούσαν την τουρκική κυριαρχία και αποσιωπούσαν τη μαρτυρική ζωή των καταπιεσμένων ραγιάδων, γράφοντας: «Ο λαός μας αφήνεται να ζει με θαυμαστή τάξη, σύμφωνα με τα ήθη και τα έθιμά του. Διατηρεί τα αγαθά του και έχει θρησκευτική ελευθερία...». Η Μικρασιατική Καταστροφή συνέβη μόνο στο μυαλό μερικών ευφάνταστων προσφύγων, αφού ο Μεγάλος Ξεριζωμός συνοψίζεται στη φράση «χιλιάδες Ελληνες συνωστίζονται στο λιμάνι της Σμύρνης, προσπαθώντας να μπουν στα πλοία και να φύγουν για την Ελλάδα», λες και έπαιρναν το πλοίο της γραμμής τον Ιούλιο-Αύγουστο για τις διακοπές τους στα νησιά!
Τα λάθη στα σχολικά βιβλία, όμως, είναι ένα παλαιό και πολύ συχνό φαινόμενο, που κατά καιρούς έχει επισημανθεί από τους αξιολογητές του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Υπάρχουν περιπτώσεις για τις οποίες διατυπώνονται σοβαρές ενστάσεις και κρίνεται ότι τα εγχειρίδια χρήζουν αντικατάστασης. Πρόκειται για τα βιβλία: Μαθηματικών Ε' Δημοτικού (υπάρχουν ιδιαίτερα προβλήματα, δυσκολίες και λάθη), Βιολογίας Γ' Γυμνασίου (θεωρήθηκε ότι προάγει την καλλιέργεια μεταλλαγμένων προϊόντων) κ.ά.
ΜΕΤΑ ΤΟΝ... ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣΗ παρέμβαση της Αννας Διαμαντοπούλου
Τι λέει σήμερα το βιβλίο στη σελίδα 163 για την τουρκική πολεμική επιχείρηση κατάληψης της ελληνικής βραχονησίδας τον Ιανουάριο του 1996: «Την ίδια εποχή, με αφορμή τη διεκδίκηση της βραχονησίδας Ιμια, στα Δωδεκάνησα, ξέσπασε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που αποκλιμακώθηκε με αμοιβαίες υποχωρήσεις (1996)».
Τι αλλάζει από τον Σεπτέμβριο στην επίμαχη φράση: «Την ίδια εποχή, με αφορμή τη διεκδίκηση, από την Τουρκία, της βραχονησίδας Ιμια, στα Δωδεκάνησα, ξέσπασε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που αποκλιμακώθηκε με αμοιβαίες υποχωρήσεις (1996)». Δηλ. Προστίθεται η φράση «από την Τουρκία», έτσι ώστε να πιστοποιείται ότι τα Ιμια είναι ελληνικά και για τη χώρα μας δεν τίθεται κανένα θέμα διεκδίκησης νησιού που μας ανήκει.
ΕΘΝΟΣ
Πιο συγκεκριμένα, στο κεφάλαιο που αναφέρεται στην τουρκική πολεμική επιχείρηση κατάληψης της ελληνικής βραχονησίδας τον Ιανουάριο του 1996, οι συγγραφείς Ευαγγελία Λούβη και Δημήτρης Ξιφαράς γράφουν: «...την ίδια εποχή, με αφορμή τη διεκδίκηση της βραχονησίδας Ιμια, στα Δωδεκάνησα, ξέσπασε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που αποκλιμακώθηκε με αμοιβαίες υποχωρήσεις (1996)»!Η φράση εγείρει μεγάλο πολιτικό και εθνικό θέμα, αφού αφήνει σαφώς να εννοηθεί ότι τα Ιμια δεν ήταν κομμάτι της εθνικής μας κυριαρχίας, αλλά τα διεκδικούσαμε κι εμείς μαζί με την Τουρκία! Με λίγα λόγια η χώρα μας προσφέρει ως δώρο στη γείτονα χώρα ένα ελληνικό σχολικό βιβλίο, στις σελίδες του οποίου η ίδια η Ελλάδα παραδέχεται ότι δεν έχει την κυριαρχία της βραχονησίδας Ιμια, αλλά τη... διεκδικεί!
Το νέο αυτό κρούσμα διαστρέβλωσης στα βιβλία της Ιστορίας θορύβησε την υπουργό, που φαίνεται να... διδάχθηκε πολλά από την προκάτοχό της στο υπ. Παιδείας, κ. Μαριέττα Γιαννάκου, που επί έναν χρόνο δέχθηκε ομαδικά πυρά λόγω του βιβλίου της Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού της Μ. Ρεπούση, χάνοντας τη θέση της στο υπουργείο και στη Βουλή...
Αυτομάτως ευαισθητοποιήθηκε, κι έτσι η φράση αλλαγμένη θα τυπωθεί στο νέο βιβλίο που θα εκδοθεί τον Ιανουάριο του 2011. Με την έναρξη, όμως, της σχολικής χρονιάς 2010-2011 το ερχόμενο φθινόπωρο, οι καθηγητές θα έχουν πάρει στα χέρια τους την ειδική εγκύκλιο, που θα επισημαίνει την εξής τροποποίηση της πρότασης: «...Την ίδια εποχή, με αφορμή τη διεκδίκηση, από την Τουρκία, της βραχονησίδας Ιμια στα Δωδεκάνησα, ξέσπασε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που αποκλιμακώθηκε με αμοιβαίες υποχωρήσεις (1996)».
Προστίθεται η φράση «από την Τουρκία», έτσι ώστε να γνωρίζουν οι μαθητές, πρώτον, ότι τα Ιμια είναι ελληνικά και δεύτερον, ότι για τη χώρα μας δεν τίθεται κανένα θέμα διεκδίκησης νησιού που μας ανήκει. Απορίας άξιον είναι, όμως, πως από το 2007, όπου και έχει δοθεί στα σχολεία το επίμαχο βιβλίο της Ιστορίας της Γ' Γυμνασίου, μέχρι και σήμερα, πρώτον δεν επισημάνθηκε το λάθος από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο (Π.Ι.), και δεύτερον, πως ενώ αξιολογήθηκε, δόθηκε έγκριση για τη διδασκαλία του.
Οι ιστορικοί-αξιολογητές του Π.Ι. δεν δικαιολογούνται να μη γνωρίζουν ότι τα Ιμια είναι ελληνικές βραχονησίδες. Θέμα που συζητείται 14 χρόνια τώρα. Αλλωστε αν είχαν εμπιστοσύνη μόνο στη διεθνή βιβλιογραφία θα έβλεπαν ότι τα Ιμια καταγράφονται ως μέρος της Ελλάδας στα αρχεία τόσο του ιταλικού όσο και του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών.
Οπως επίσης, ότι τρεις Ελληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού, ο Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο Παναγιώτης Βλαχάκος και ο Εκτορας Γιαλοψός, έχασαν στη βραχονησίδα τη ζωή τους, υπερασπιζόμενοι ελληνικό έδαφος.
Ιστορια στ'Ακόμη δεν έχει πάει στα σχολεία το σωστό βιβλίο
ΤΡία χρόνια μετά τον... «συνωστισμό στη Σμύρνη, της κυρίας Μαρίας Ρεπούση, στο περιβόητο βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ'» κι ακόμη οι μαθητές της τελευταίας τάξης του δημοτικού δεν έχουν πάρει στα χέρια τους το νέο βιβλίο της Ιστορίας... που ξαναγράφεται! Ηταν η πρώτη φορά που ένα βιβλίο αποσύρθηκε μέσα σε μια γενική κατακραυγή, η υπουργός Παιδείας κ. Μαριέττα Γιαννάκου που το υποστήριξε δεν επανεκλέγεται βουλευτής, και η κυβέρνηση Καραμανλή χάνει χιλιάδες ψηφοφόρους, που δεν ανέχτηκαν στις εκλογές του 2007 να υπερψηφίσουν... ιστορικές απόψεις που δεν τους εκφράζουν.
Οι πιέσεις που ασκήθηκαν ήταν τέτοιες που ανάγκασαν τον ίδιο τον Κ. Καραμανλή να ρίξει την Ιστορία της Ρεπούση... στην πυρά, ενώ είχε πλέον αποδομηθεί στη συνείδηση της κοινής γνώμης και ήταν σχεδόν αδύνατον «να περπατήσει στις αίθουσες».
Οι συγγραφείς του βιβλίου ωραιοποιούσαν την τουρκική κυριαρχία και αποσιωπούσαν τη μαρτυρική ζωή των καταπιεσμένων ραγιάδων, γράφοντας: «Ο λαός μας αφήνεται να ζει με θαυμαστή τάξη, σύμφωνα με τα ήθη και τα έθιμά του. Διατηρεί τα αγαθά του και έχει θρησκευτική ελευθερία...». Η Μικρασιατική Καταστροφή συνέβη μόνο στο μυαλό μερικών ευφάνταστων προσφύγων, αφού ο Μεγάλος Ξεριζωμός συνοψίζεται στη φράση «χιλιάδες Ελληνες συνωστίζονται στο λιμάνι της Σμύρνης, προσπαθώντας να μπουν στα πλοία και να φύγουν για την Ελλάδα», λες και έπαιρναν το πλοίο της γραμμής τον Ιούλιο-Αύγουστο για τις διακοπές τους στα νησιά!
Τα λάθη στα σχολικά βιβλία, όμως, είναι ένα παλαιό και πολύ συχνό φαινόμενο, που κατά καιρούς έχει επισημανθεί από τους αξιολογητές του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Υπάρχουν περιπτώσεις για τις οποίες διατυπώνονται σοβαρές ενστάσεις και κρίνεται ότι τα εγχειρίδια χρήζουν αντικατάστασης. Πρόκειται για τα βιβλία: Μαθηματικών Ε' Δημοτικού (υπάρχουν ιδιαίτερα προβλήματα, δυσκολίες και λάθη), Βιολογίας Γ' Γυμνασίου (θεωρήθηκε ότι προάγει την καλλιέργεια μεταλλαγμένων προϊόντων) κ.ά.
ΜΕΤΑ ΤΟΝ... ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣΗ παρέμβαση της Αννας Διαμαντοπούλου
Τι λέει σήμερα το βιβλίο στη σελίδα 163 για την τουρκική πολεμική επιχείρηση κατάληψης της ελληνικής βραχονησίδας τον Ιανουάριο του 1996: «Την ίδια εποχή, με αφορμή τη διεκδίκηση της βραχονησίδας Ιμια, στα Δωδεκάνησα, ξέσπασε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που αποκλιμακώθηκε με αμοιβαίες υποχωρήσεις (1996)».
Τι αλλάζει από τον Σεπτέμβριο στην επίμαχη φράση: «Την ίδια εποχή, με αφορμή τη διεκδίκηση, από την Τουρκία, της βραχονησίδας Ιμια, στα Δωδεκάνησα, ξέσπασε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, που αποκλιμακώθηκε με αμοιβαίες υποχωρήσεις (1996)». Δηλ. Προστίθεται η φράση «από την Τουρκία», έτσι ώστε να πιστοποιείται ότι τα Ιμια είναι ελληνικά και για τη χώρα μας δεν τίθεται κανένα θέμα διεκδίκησης νησιού που μας ανήκει.
ΕΘΝΟΣ
Κυριακή 25 Ιουλίου 2010
Στοιχεία Εσωτερισμού στην Οδύσσεια του Ομήρου
Ένας ιδιαίτερα σημαντικός συμβολισμός στην Οδύσσεια είναι η Πηνελόπη, το σύμβολο της ψυχής. Μπορούμε να πούμε ότι η αθάνατη ψυχή του ανθρώπου, αυτή που δε χρειάζεται να εξελιχθεί γιατί είναι τέλεια, αυτή που μένει σταθερή στο κέντρο της είναι η Πηνελόπη.
Και ο άνθρωπος - Οδυσσέας, που ήδη είναι παντρεμένος μαζί της, μετά από μακροχρόνιο αποχωρισμό, τείνει να ταυτιστεί μ' αυτήν. Επιστρέφει μετά από πολλές μετενσαρκώσεις, δοκιμασίες κι εμπειρίες στην πηγή προέλευσής του, στην αθάνατη ψυχή του, στην Πηνελόπη.
Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι και η Ιλιάδα και η Οδύσσεια συμβολίζουν τον εσωτερικό πόλεμο, με κάποιες διαφοροποιήσεις όμως. Στη Ιλιάδα ο άνθρωπος μάχεται για τον έλεγχο και την κατάκτηση της προσωπικότητάς του, για τον έλεγχο του ψυχισμού του (Ελένη) και τελικά το καταφέρνει. Ας θυμηθούμε εδώ ότι οι Αχαιοί παίρνουν την Τροία χάρη στο σχέδιο του πολυμήχανου Οδυσσέα. Αυτό που κυριαρχεί λοιπόν είναι ο νους, ο βασιλιάς της προσωπικότητας. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα στην εξελικτική πορεία του ανθρώπου, αλλά δεν είναι το τέρμα.
Η συνέχεια δίνεται στην Οδύσσεια. Εδώ ο άνθρωπος Οδυσσέας μάχεται πλέον για να ταυτιστεί με το Εγώ του, για να κατακτήσει την ατομικότητά του, για να ταυτιστεί με την αθάνατη ψυχή του (Πηνελόπη). Και το όπλο του ανθρώπου σ' αυτή την περίπτωση είναι η Σοφία. Γι' αυτό βλέπουμε την Αθηνά να παίζει κυρίαρχο ρόλο στην Οδύσσεια. Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, στον τόπο προέλευσής του, μιλάει με την Αθηνά έχοντας πλέον την επίγνωση ότι μιλάει με την ίδια τη θεά. Εκεί, στο λιμάνι της Ιθάκης (ραψ. ν), η Αθηνά αποκαλύπτει την ταυτότητά της.
Ο Οδυσσέας είναι εκείνος ο άνθρωπος που καταφέρνει να σωθεί από την ύλη (θάλασσα, Ποσειδώνας) και να κατευθυνθεί προς το βραχώδες νησί της Ιθάκης (Αθηνά-Σοφία). Αντίθετα, οι σύντροφοί του, τα κατώτερα στοιχεία του, οι κατώτερες επιθυμίες του πεθαίνουν, για να φτάσει ο ίδιος χωρίς περιττά βάρη στον τόπο προέλευσής του. Είναι σημαντικό να προσέξουμε και τους χαρακτηρισμούς που υπάρχουν μέσα στο έργο για τον Οδυσσέα: κανείς άλλος δε φτάνει τον Οδυσσέα στη γνώση, λέει ο Δίας (ραψ. α 67-68), είναι πολυμήχανος, σοφός, θεϊκός, πολύπαθος, πολύπειρος, πολύσοφος.
Ο Οδυσσέας, πριν φτάσει στην πατρίδα του, περνάει 12 δοκιμασίες, μοτίβο που βρίσκουμε και σε άλλους ήρωες που ξεπερνούν το ανθρώπινο επίπεδο εξέλιξης.
Θα δούμε πολύ σύντομα παρακάτω τους σταθμούς-δοκιμασίες που πέρασε ο Οδυσσέας στο ταξίδι του προς την Ιθάκη και το βασικό συμβολισμό του καθενός. Ο Οδυσσέας είναι ένας Ηλιακός ήρωας, όπως ο Θησέας ή ο Ηρακλής. Καθένα από τα εμπόδια που βρίσκει στο δρόμο του (θάλασσα-δοκιμασίες ζωής) συμβολίζει ένα σημείο του ζωδιακού με τα χαρακτηριστικά του. Κι αφού ο ήρωας έχει περάσει απ' όλα τα σημεία του ζωδιακού κι έχει ολοκληρώσει το συμβολικό αριθμό 12, ταυτίζεται με τον ήλιο.
Θα δούμε παρακάτω πώς φαίνονται όλα αυτά στην Οδύσσεια.
Πρώτος σταθμός του Οδυσσέα φεύγοντας από την Τροία είναι η χώρα των Κικόνων, σε σχέση με το ζώδιο του Κριού. Εκεί ο Οδυσσέας μάχεται με τους κατοίκους και λεηλατεί τη χώρα, επηρεασμένος από τον Άρη, τον πλανήτη που κυβερνά το ζώδιο του Κριού. Αλλά και πολλοί σύντροφοι του Οδυσσέα, πολλά στοιχεία της προσωπικότητάς του πεθαίνουν εκεί.
Δεύτερος σταθμός είναι η χώρα των Λωτοφάγων. Όποιος έτρωγε λωτό σ' αυτή τη χώρα, έπεφτε στη λήθη, στη λησμονιά, συμβολικά στη λησμονιά της αθάνατης ψυχής του και του στόχου του ανθρώπου, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η επιστροφή στην Ιθάκη. Μαγεύεται και πλανάται από τις απολαύσεις της γήινης ζωής. Τα χαρακτηριστικά της χώρας των Λωτοφάγων σχετίζονται με το ζώδιο του Ταύρου.
Τρίτος σταθμός του Οδυσσέα είναι η χώρα των Κυκλώπων, που σχετίζεται με το ζώδιο των Διδύμων και τα χαρακτηριστικά του πλανήτη Ερμή που διοικεί το ζώδιο αυτό. Ο Οδυσσέας χρησιμοποιεί δύο ονόματα (Κανένας-Οδυσσέας), δεν πάει με όλους τους συντρόφους του στη σπηλιά του Πολύφημου, αλλά χωρίζονται, κάποιοι μένουν στο λιμάνι και κάποιοι άλλοι πάνε μαζί του (χαρακτηριστικά των Διδύμων). Καταφέρνει να νικήσει τον Κύκλωπα Πολύφημο με την πολυμηχανία του, που είναι στοιχείο ερμητικό. Μ' αυτήν την πράξη βέβαια θα κινήσει την οργή του Ποσειδώνα που θα τον καταδιώκει σε ολόκληρο το ταξίδι του. Ο Οδυσσέας εκεί αντιμετωπίζει και νικάει, παροδικά όμως, τα πάθη του ψυχισμού που εκφράζονται μέσα από το γιο του Ποσειδώνα, αλλά δεν τα σκοτώνει, γι' αυτό και θα τον κυνηγούν στη συνέχεια.
Τέταρτος σταθμός του Οδυσσέα είναι το νησί του Αιόλου, που σχετίζεται με τον Καρκίνο και τη Σελήνη που κυβερνά αυτό το ζώδιο. Ο Αίολος βοηθάει τον Οδυσσέα. Αλλά η επιπολαιότητα και η περιέργεια των συντρόφων του θα ανοίξουν τους ασκούς του Αιόλου και θα τους κάνουν να επιστρέψουν εκεί από όπου ξεκίνησαν. Εξάλλου, εκεί, στο νησί του Αιόλου, ο Αίολος χαρακτηρίζει τον Οδυσσέα μισητό στους θεούς. Αυτό σημαίνει και το ίδιο το όνομα του ήρωα, ο οποίος όμως μέσα από τον αγώνα του θα κερδίσει ξανά την εύνοια των θεών. Άλλωστε, σε ολόκληρη την Οδύσσεια γίνεται λόγος για το πόσο πολύ βασανίστηκε ο Οδυσσέας από τους θεούς.
Πέμπτος σταθμός η γη των Λαιστρυγόνων, που σχετίζεται με το ζώδιο του Λέοντα. Σ' αυτήν τη γη κυριαρχεί το πάθος και η βιαιότητα των Λαιστρυγόνων που καταστρέφουν τους συντρόφους του Οδυσσέα. Τώρα πια σώζεται μόνο το καράβι του Οδυσσέα με τους λίγους συντρόφους του και συνεχίζει την πορεία.
Έκτος σταθμός το νησί της Κίρκης, που σχετίζεται με το ζώδιο της Παρθένου και τα χαρακτηριστικά του πλανήτη Ερμή. Η Κίρκη μεταμορφώνει τους συντρόφους του Οδυσσέα σε χοίρους. Ο θεός Ερμής (πολυμηχανία) τον βοηθάει να ξεπεράσει αυτή τη δοκιμασία, δίνοντάς του ένα μαγικό βοτάνι που είχε μαύρη ρίζα και λευκό ανθό (σύνθεση αντιθέτων, επίσης ερμητικό στοιχείο). Η μεταμόρφωση των συντρόφων του Οδυσσέα σε χοίρους φανερώνει την επίδραση των γήινων απολαύσεων στον άνθρωπο, όπως είχαμε δει και στη χώρα των Λωτοφάγων. Παρατηρούμε εξάλλου ότι οι σύντροφοι του Οδυσσέα, αφού ξαναπαίρνουν την ανθρώπινη μορφή τους, μένουν στο νησί της Κίρκης απολαμβάνοντας τη ζωή εκεί.
Έβδομος σταθμός είναι η χώρα των Κιμμερίων, ο Άδης, που σχετίζεται με το ζώδιο του Ζυγού. Η κάθοδος στον Άδη είναι ένα συνηθισμένο μοτίβο στις περιπέτειες των ηλιακών ηρώων και συμβολίζει τη νίκη του θανάτου, τη μύηση. Εκεί ο Οδυσσέας μαθαίνει τα περασμένα και τα μελλούμενα, «ζυγίζει» το παρελθόν και το μέλλον κι έρχεται σε επαφή με τις σκιές των νεκρών του κάτω κόσμου.
Όγδοος σταθμός οι Σειρήνες, που σχετίζονται με το Σκορπιό, αυτές που με το μαγευτικό τους τραγούδι παραπλανούν τους ταξιδιώτες. Γι' αυτό ο Οδυσσέας δένεται στο κατάρτι και κλείνει τα αυτιά των συντρόφων του. Οι Σειρήνες συμβολίζουν την κριτική, την κολακεία αλλά και τη δυσμενή κριτική των άλλων, που ο άνθρωπος πρέπει να ξεπεράσει, για να φτάσει στην αλήθεια. Αυτό μας θυμίζει τη Φωνή της Σιγής που, για να ακουστεί, πρέπει ο άνθρωπος να σταματήσει να επηρεάζεται από τις κολακείες και τις απειλές.
Ένατος σταθμός η Σκύλα και η Χάρυβδη, που σχετίζονται με το ζώδιο του Τοξότη. Ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του για να σωθούν, θα πρέπει να περάσουν σαν τόξο ανάμεσα στη Σκύλα και τη Χάρυβδη.
Δέκατος σταθμός το νησί του Ήλιου, που σχετίζεται με το ζώδιο του Αιγόκερω και την υλική ζωή. Οι σύντροφοι του Οδυσσέα για τρίτη φορά παρασύρονται από τους πειρασμούς της υλικής ζωής και πεθαίνουν όλοι. Ο Οδυσσέας μένει μόνος του, χωρίς συντρόφους, και ταξιδεύει.
Ενδέκατος σταθμός το νησί της Καλυψώς, στο οποίο πια ο ήρωας φτάνει μόνος του. Σχετίζεται με το ζώδιο του Υδροχόου. Ο ήρωας, εξαγνισμένος από το υγρό στοιχείο, φτάνει στη σπηλιά της Καλυψώς, η οποία σχετίζεται με το αστρικό. Παρόλο που ο ήρωας θα μπορούσε να παραμείνει εκεί και να γίνει αθάνατος, όπως του είχε υποσχεθεί η Καλυψώ, ο ίδιος θέλει να συνεχίσει το ταξίδι του και να φτάσει στον προορισμό του. Ξεπερνάει και αυτόν τον πειρασμό για να φτάσει στη χώρα των Φαιάκων.
Δωδέκατος, λοιπόν, σταθμός είναι η χώρα των Φαιάκων, που σχετίζεται με τους Ιχθείς. Οι Φαίακες είναι ένας ναυτικός, ειρηνικός και φιλόξενος λαός και είναι απόγονοι του Ποσειδώνα. Αν προσέξουμε τα ονόματά τους, θα δούμε ότι σχετίζονται με τη θάλασσα. Πριν φτάσει στη χώρα των Φαιάκων, τον συναντάει ο Ποσειδώνας μέσα στη θάλασσα και τον χτυπάει για τελευταία φορά. Οι Φαίακες φροντίζουν για την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη.
Ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη. Στο λιμάνι συναντάται με την Αθηνά-Σοφία κάτω από μια ελιά που υπήρχε εκεί, στη ρίζα της οποίας είχαν αφήσει και οι Φαίακες τα δώρα που είχαν δώσει στον Οδυσσέα. Η Αθηνά συμβουλεύει τον Οδυσσέα να πάει μεταμφιεσμένος στην καλύβα του Εύμαιου. Αυτό το θέμα της μεταμφίεσης συναντάται συχνά στην Οδύσσεια. Εκεί, στην καλύβα του Εύμαιου, και αφού γίνεται η αναγνώριση Οδυσσέα-Τηλέμαχου, ο ήρωας προχωράει στον 13ο θα λέγαμε άθλο του, που είναι η μνηστηροφονία.
Κάποια στοιχεία που πρέπει να προσέξουμε εδώ είναι τα παρακάτω:
Οι μνηστήρες προέρχονται από 4 περιοχές. Από το Δουλίχι, τη Σάμη, τη Ζάκυνθο και την Ιθάκη. Ο ρόλος που παίζουν μέσα στην Οδύσσεια και ο αριθμός των περιοχών από τις οποίες προέρχονται (4) συμβολίζει τους 4 φορείς της προσωπικότητας και ο καθένας διεκδικεί για λογαριασμό του τη ζωτικότητα της ψυχής (Πηνελόπη). Εδώ μπορούμε να δούμε τον ίδιο συμβολισμό που υπάρχει στους Παντάβας και Κουράβας στη Μαχαμπάρατα, το μεγάλο ινδικό έπος. Επίσης, συμβολικό είναι και το όνομα ενός από τους μνηστήρες που είχε ιδιαίτερη θέση μεταξύ τους και ήταν ο πιο θρασύς, ο Αντίνοος.
Πριν φτάσει στη μνηστηροφονία ο Οδυσσέας, παρουσιάζεται ο αγώνας τόξου, τον οποίο προκηρύσσει η Πηνελόπη. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πελέκεις μέσα από τους οποίους πρέπει να περάσει το βέλος είναι 12 και φυσικά δεν είναι τυχαίο ότι μόνο ο Οδυσσέας μπορεί να καταφέρει κάτι τέτοιο, αφού αυτός κατάφερε να περάσει σαν βέλος μέσα από τις δοκιμασίες.
Ένα άλλο συμβολικό στοιχείο είναι το υφαντό της Πηνελόπης, το οποίο ύφαινε την ημέρα και ξήλωνε τη νύχτα για 3 συνεχόμενα χρόνια. Εκτός από την Πηνελόπη, βλέπουμε ότι υφαίνει η Αρήτη στη χώρα των Φαιάκων, αλλά και η Καλυψώ και η Κίρκη. Είναι γνωστό ότι όλες οι θεές της Μοίρας και του Χρόνου είναι κλώστριες και υφάντριες. Και βέβαια δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Αθηνά, η οποία παίζει τόσο σημαντικό ρόλο στην Οδύσσεια, είναι η θεά που έδωσε αυτή την τέχνη στους ανθρώπους.
Στην Οδύσσεια, όπως και στην Ιλιάδα, παίζει σημαντικό ρόλο η Μοίρα (Κάρμα) αλλά και η Ελεύθερη Βούληση, η οποία εδώ φαίνεται πολύ πιο έντονα. Επίσης, παρουσιάζεται η επίδραση που έχουν οι θεοί στα ανθρώπινα. Σημεία στα οποία φαίνεται η δύναμη της Μοίρας, απ' την οποία δεν μπορεί να γλιτώσει κανείς, είναι τα παρακάτω: γ 174, 251-253 και 286, δ 110, ε 43, ζ 11, η 202, θ 531, κ 27-28 (συνδυασμός Μοίρας και Ελεύθερης Βούλησης) και 178, π 448, σ 256, τ 128 και 558.
Στην Οδύσσεια βλέπουμε ότι η επιστροφή του Οδυσσέα είναι θέμα που απασχολεί το συμβούλιο των θεών, οι οποίοι, με πρωτοβουλία της Αθηνάς και τη συγκατάθεση του Δία μεριμνούν για την επιστροφή του. Είναι πολλά τα σημεία στα οποία φαίνονται αυτές οι επεμβάσεις των θεών στα ανθρώπινα, που στην ουσία πρόκειται για ανώτερες δυνάμεις μέσα στον άνθρωπο που τον ωθούν στη δράση. Όταν ο άνθρωπος ακολουθεί το Δάρμα του, υπάρχει και η ανάλογη βοήθεια από αυτές τις ανώτερες δυνάμεις. Βέβαια, υπάρχουν και οι αντίξοες δυνάμεις. Αυτό το ρόλο παίζει εδώ ο Ποσειδώνας. Αλλά, πώς θα γινόταν ένας ηλιακός ήρωας ο Οδυσσέας αν δεν είχε στο δρόμο του εμπόδια να ξεπεράσει, εμπόδια που ουσιαστικά βρισκόταν μέσα στον ίδιο, όπως βρίσκονται μέσα σε κάθε άνθρωπο. Ιδιαίτερα αισθητή στην Οδύσσεια είναι η επέμβαση της Αθηνάς για λόγους που εξηγήσαμε παραπάνω.
Σημεία στα οποία φαίνονται αυτές οι θεϊκές επεμβάσεις είναι τα παρακάτω:
α 17, 19, 45, 241-251, 274-275, 358-359 και 410-411, β 153, γ 26-28, 168-169, 296 και 305, δ 211-212, 238-239 και 291, ε 399 και 444, ζ 114, 141-142, 190-192, 231 και 242, η 15 και 136, θ 7-10, 86-87, 175-183 και 203-207, κ 279-305, ν 195- 200, ο 1-3, π 175 και εξής και 214-215, ρ 63 και 365, σ 69- 70, 159 και 187-191, υ 30 και 100-120, χ 215, ω 95, 465-485 και 520-540.
Επίσης, υπάρχουν σημεία στα οποία φαίνεται η δύναμη της ανθρώπινης βούλησης. Στη ραψωδία α στ. 7, όπως και στη ραψ. μ στ. 343-344 βλέπουμε ότι οι σύντροφοι του Οδυσσέα χάθηκαν από δικό τους κρίμα που έφαγαν τα βόδια του Ήλιου. Επίσης, στη ραψ. α στ. 336 λέγεται ότι οι Αχαιοί είχαν κάνει άνομες πράξεις στην Τροία, οι οποίες κίνησαν την οργή των θεών. Στη ραψ. γ στ. 135-142 βλέπουμε να συνδυάζεται η ανθρώπινη βούληση με τη θεϊκή επέμβαση. Σε ολόκληρο το έργο βέβαια φαίνεται η δύναμη της ανθρώπινης βούλησης, αφού ο Οδυσσέας, παρά τα τόσα βάσανα που συναντάει στο δρόμο του, μένει πιστός στο στόχο του που είναι να επιστρέψει στην Ιθάκη.
Ακόμα είναι γνωστή η συμβολική αξία των αριθμών. Γι αυτόν το λόγο, παραθέτουμε κάποιους συμβολικούς αριθμούς που απαντώνται στην Οδύσσεια:
Αριθμός 3:
Σε 3 γενιές ανθρώπων βασίλεψε ο Νέστορας.
Δύο ημέρες παλεύει ο Οδυσσέας με τα κύματα και την 3η φτάνει στη χώρα των Φαιάκων.
3 φορές συνήθιζαν να φωνάζουν τα ονόματα των νεκρών για να τους φέρουν μ' αυτό τον τρόπο στην πατρίδα.
Κάτω από 3 κριάρια έδεσε ο Οδυσσέας κάθε σύντροφό του για να βγουν από τη σπηλιά του Πολύφημου.
3 φορές ήπιε κρασί ο Πολύφημος.
3 μέρες μένει ο Οδυσσέας στη χώρα των Φαιάκων.
3 χρόνια μένουν οι μνηστήρες στο σπίτι του Οδυσσέα.
3 χρόνια η Πηνελόπη υφαίνει και ξηλώνει το υφαντό της.
3 μέρες και 3 νύχτες μένει ο Οδυσσέας στο καλύβι του Εύμαιου.
Αριθμός 4:
4 βρύσες υπήρχαν στο νησί της Καλυψώς.
4 μέρες κάνει ο Οδυσσέας για να φτιάξει τη σχεδία του.
4 στρέμματα ήταν ο κήπος του παλατιού του βασιλιά Αλκίνου.
4 υπηρέτριες είχε η Κίρκη.
Από 4 μέρη προέρχονταν οι μνηστήρες.
Στη μνηστηροφορία λαμβάνουν μέρος, εκτός από τον Οδυσσέα, ο Τηλέμαχος και δύο υπηρέτες, συνολικά 4.
Αριθμός 7:
7 χρόνια βασίλεψε ο Αίγισθος στις Μυκήνες.
7 γιους είχε ο Νέστορας.
7 χρόνια έμεινε ο Οδυσσέας στο νησί της Καλυψώς.
Την 7η ημέρα φτάνει στους Λαιστρυγόνες, αφού έφυγε από το νησί του Αιόλου.
Αριθμός 10:
Τη 10η ημέρα φτάνει ο Οδυσσέας στο νησί της Καλυψώς.
10 χρόνια πολεμάει στην Τροία.
10 χρόνια περιπλανιέται.
Αριθμός 12:
Οι ραψωδίες είναι 12χ2.
12 είναι οι δοκιμασίες του Οδυσσέα.
Μέσα από 12 πελέκεις περνάει το βέλος.
Μετά από 12 ημέρες θα μπορούσε η Ευρύκλεια να πει στην Πηνελόπη για την αναχώρηση του Τηλέμαχου.
12 συντρόφους πήρε ο Οδυσσέας από το καράβι του για να πάει στη σπηλιά του Πολύφημου.
12 ταύρους θυσιάζουν οι Φαίακες στον Ποσειδώνα.
12 από τις δούλες του Οδυσσέα δε σεβάστηκαν ούτε τον ίδιο ούτε την Πηνελόπη όσο καιρό αυτός έλειπε.
Αριθμός 20:
20 χρόνια συνολικά απουσιάζει ο Οδυσσέας από την Ιθάκη.
20 μέρες κάνει ο Οδυσσέας για να φτάσει από το νησί της Καλυψώς στη χώρα των Φαιάκων.
Αυτά και πολλά άλλα στοιχεία εσωτερισμού μπορεί να βρει κανείς μέσα σ' αυτό το έργο του Ομήρου, αν προσπαθεί να βρει τι κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα και κυρίως αν συνειδητοποιεί ότι ο Οδυσσέας είναι ένα σύμβολο που βρίσκεται μέσα στον ίδιο τον εαυτό του.
Πηγή
http://www.schizas.com
Και ο άνθρωπος - Οδυσσέας, που ήδη είναι παντρεμένος μαζί της, μετά από μακροχρόνιο αποχωρισμό, τείνει να ταυτιστεί μ' αυτήν. Επιστρέφει μετά από πολλές μετενσαρκώσεις, δοκιμασίες κι εμπειρίες στην πηγή προέλευσής του, στην αθάνατη ψυχή του, στην Πηνελόπη.
Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι και η Ιλιάδα και η Οδύσσεια συμβολίζουν τον εσωτερικό πόλεμο, με κάποιες διαφοροποιήσεις όμως. Στη Ιλιάδα ο άνθρωπος μάχεται για τον έλεγχο και την κατάκτηση της προσωπικότητάς του, για τον έλεγχο του ψυχισμού του (Ελένη) και τελικά το καταφέρνει. Ας θυμηθούμε εδώ ότι οι Αχαιοί παίρνουν την Τροία χάρη στο σχέδιο του πολυμήχανου Οδυσσέα. Αυτό που κυριαρχεί λοιπόν είναι ο νους, ο βασιλιάς της προσωπικότητας. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα στην εξελικτική πορεία του ανθρώπου, αλλά δεν είναι το τέρμα.
Η συνέχεια δίνεται στην Οδύσσεια. Εδώ ο άνθρωπος Οδυσσέας μάχεται πλέον για να ταυτιστεί με το Εγώ του, για να κατακτήσει την ατομικότητά του, για να ταυτιστεί με την αθάνατη ψυχή του (Πηνελόπη). Και το όπλο του ανθρώπου σ' αυτή την περίπτωση είναι η Σοφία. Γι' αυτό βλέπουμε την Αθηνά να παίζει κυρίαρχο ρόλο στην Οδύσσεια. Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, στον τόπο προέλευσής του, μιλάει με την Αθηνά έχοντας πλέον την επίγνωση ότι μιλάει με την ίδια τη θεά. Εκεί, στο λιμάνι της Ιθάκης (ραψ. ν), η Αθηνά αποκαλύπτει την ταυτότητά της.
Ο Οδυσσέας είναι εκείνος ο άνθρωπος που καταφέρνει να σωθεί από την ύλη (θάλασσα, Ποσειδώνας) και να κατευθυνθεί προς το βραχώδες νησί της Ιθάκης (Αθηνά-Σοφία). Αντίθετα, οι σύντροφοί του, τα κατώτερα στοιχεία του, οι κατώτερες επιθυμίες του πεθαίνουν, για να φτάσει ο ίδιος χωρίς περιττά βάρη στον τόπο προέλευσής του. Είναι σημαντικό να προσέξουμε και τους χαρακτηρισμούς που υπάρχουν μέσα στο έργο για τον Οδυσσέα: κανείς άλλος δε φτάνει τον Οδυσσέα στη γνώση, λέει ο Δίας (ραψ. α 67-68), είναι πολυμήχανος, σοφός, θεϊκός, πολύπαθος, πολύπειρος, πολύσοφος.
Ο Οδυσσέας, πριν φτάσει στην πατρίδα του, περνάει 12 δοκιμασίες, μοτίβο που βρίσκουμε και σε άλλους ήρωες που ξεπερνούν το ανθρώπινο επίπεδο εξέλιξης.
Θα δούμε πολύ σύντομα παρακάτω τους σταθμούς-δοκιμασίες που πέρασε ο Οδυσσέας στο ταξίδι του προς την Ιθάκη και το βασικό συμβολισμό του καθενός. Ο Οδυσσέας είναι ένας Ηλιακός ήρωας, όπως ο Θησέας ή ο Ηρακλής. Καθένα από τα εμπόδια που βρίσκει στο δρόμο του (θάλασσα-δοκιμασίες ζωής) συμβολίζει ένα σημείο του ζωδιακού με τα χαρακτηριστικά του. Κι αφού ο ήρωας έχει περάσει απ' όλα τα σημεία του ζωδιακού κι έχει ολοκληρώσει το συμβολικό αριθμό 12, ταυτίζεται με τον ήλιο.
Θα δούμε παρακάτω πώς φαίνονται όλα αυτά στην Οδύσσεια.
Πρώτος σταθμός του Οδυσσέα φεύγοντας από την Τροία είναι η χώρα των Κικόνων, σε σχέση με το ζώδιο του Κριού. Εκεί ο Οδυσσέας μάχεται με τους κατοίκους και λεηλατεί τη χώρα, επηρεασμένος από τον Άρη, τον πλανήτη που κυβερνά το ζώδιο του Κριού. Αλλά και πολλοί σύντροφοι του Οδυσσέα, πολλά στοιχεία της προσωπικότητάς του πεθαίνουν εκεί.
Δεύτερος σταθμός είναι η χώρα των Λωτοφάγων. Όποιος έτρωγε λωτό σ' αυτή τη χώρα, έπεφτε στη λήθη, στη λησμονιά, συμβολικά στη λησμονιά της αθάνατης ψυχής του και του στόχου του ανθρώπου, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η επιστροφή στην Ιθάκη. Μαγεύεται και πλανάται από τις απολαύσεις της γήινης ζωής. Τα χαρακτηριστικά της χώρας των Λωτοφάγων σχετίζονται με το ζώδιο του Ταύρου.
Τρίτος σταθμός του Οδυσσέα είναι η χώρα των Κυκλώπων, που σχετίζεται με το ζώδιο των Διδύμων και τα χαρακτηριστικά του πλανήτη Ερμή που διοικεί το ζώδιο αυτό. Ο Οδυσσέας χρησιμοποιεί δύο ονόματα (Κανένας-Οδυσσέας), δεν πάει με όλους τους συντρόφους του στη σπηλιά του Πολύφημου, αλλά χωρίζονται, κάποιοι μένουν στο λιμάνι και κάποιοι άλλοι πάνε μαζί του (χαρακτηριστικά των Διδύμων). Καταφέρνει να νικήσει τον Κύκλωπα Πολύφημο με την πολυμηχανία του, που είναι στοιχείο ερμητικό. Μ' αυτήν την πράξη βέβαια θα κινήσει την οργή του Ποσειδώνα που θα τον καταδιώκει σε ολόκληρο το ταξίδι του. Ο Οδυσσέας εκεί αντιμετωπίζει και νικάει, παροδικά όμως, τα πάθη του ψυχισμού που εκφράζονται μέσα από το γιο του Ποσειδώνα, αλλά δεν τα σκοτώνει, γι' αυτό και θα τον κυνηγούν στη συνέχεια.
Τέταρτος σταθμός του Οδυσσέα είναι το νησί του Αιόλου, που σχετίζεται με τον Καρκίνο και τη Σελήνη που κυβερνά αυτό το ζώδιο. Ο Αίολος βοηθάει τον Οδυσσέα. Αλλά η επιπολαιότητα και η περιέργεια των συντρόφων του θα ανοίξουν τους ασκούς του Αιόλου και θα τους κάνουν να επιστρέψουν εκεί από όπου ξεκίνησαν. Εξάλλου, εκεί, στο νησί του Αιόλου, ο Αίολος χαρακτηρίζει τον Οδυσσέα μισητό στους θεούς. Αυτό σημαίνει και το ίδιο το όνομα του ήρωα, ο οποίος όμως μέσα από τον αγώνα του θα κερδίσει ξανά την εύνοια των θεών. Άλλωστε, σε ολόκληρη την Οδύσσεια γίνεται λόγος για το πόσο πολύ βασανίστηκε ο Οδυσσέας από τους θεούς.
Πέμπτος σταθμός η γη των Λαιστρυγόνων, που σχετίζεται με το ζώδιο του Λέοντα. Σ' αυτήν τη γη κυριαρχεί το πάθος και η βιαιότητα των Λαιστρυγόνων που καταστρέφουν τους συντρόφους του Οδυσσέα. Τώρα πια σώζεται μόνο το καράβι του Οδυσσέα με τους λίγους συντρόφους του και συνεχίζει την πορεία.
Έκτος σταθμός το νησί της Κίρκης, που σχετίζεται με το ζώδιο της Παρθένου και τα χαρακτηριστικά του πλανήτη Ερμή. Η Κίρκη μεταμορφώνει τους συντρόφους του Οδυσσέα σε χοίρους. Ο θεός Ερμής (πολυμηχανία) τον βοηθάει να ξεπεράσει αυτή τη δοκιμασία, δίνοντάς του ένα μαγικό βοτάνι που είχε μαύρη ρίζα και λευκό ανθό (σύνθεση αντιθέτων, επίσης ερμητικό στοιχείο). Η μεταμόρφωση των συντρόφων του Οδυσσέα σε χοίρους φανερώνει την επίδραση των γήινων απολαύσεων στον άνθρωπο, όπως είχαμε δει και στη χώρα των Λωτοφάγων. Παρατηρούμε εξάλλου ότι οι σύντροφοι του Οδυσσέα, αφού ξαναπαίρνουν την ανθρώπινη μορφή τους, μένουν στο νησί της Κίρκης απολαμβάνοντας τη ζωή εκεί.
Έβδομος σταθμός είναι η χώρα των Κιμμερίων, ο Άδης, που σχετίζεται με το ζώδιο του Ζυγού. Η κάθοδος στον Άδη είναι ένα συνηθισμένο μοτίβο στις περιπέτειες των ηλιακών ηρώων και συμβολίζει τη νίκη του θανάτου, τη μύηση. Εκεί ο Οδυσσέας μαθαίνει τα περασμένα και τα μελλούμενα, «ζυγίζει» το παρελθόν και το μέλλον κι έρχεται σε επαφή με τις σκιές των νεκρών του κάτω κόσμου.
Όγδοος σταθμός οι Σειρήνες, που σχετίζονται με το Σκορπιό, αυτές που με το μαγευτικό τους τραγούδι παραπλανούν τους ταξιδιώτες. Γι' αυτό ο Οδυσσέας δένεται στο κατάρτι και κλείνει τα αυτιά των συντρόφων του. Οι Σειρήνες συμβολίζουν την κριτική, την κολακεία αλλά και τη δυσμενή κριτική των άλλων, που ο άνθρωπος πρέπει να ξεπεράσει, για να φτάσει στην αλήθεια. Αυτό μας θυμίζει τη Φωνή της Σιγής που, για να ακουστεί, πρέπει ο άνθρωπος να σταματήσει να επηρεάζεται από τις κολακείες και τις απειλές.
Ένατος σταθμός η Σκύλα και η Χάρυβδη, που σχετίζονται με το ζώδιο του Τοξότη. Ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του για να σωθούν, θα πρέπει να περάσουν σαν τόξο ανάμεσα στη Σκύλα και τη Χάρυβδη.
Δέκατος σταθμός το νησί του Ήλιου, που σχετίζεται με το ζώδιο του Αιγόκερω και την υλική ζωή. Οι σύντροφοι του Οδυσσέα για τρίτη φορά παρασύρονται από τους πειρασμούς της υλικής ζωής και πεθαίνουν όλοι. Ο Οδυσσέας μένει μόνος του, χωρίς συντρόφους, και ταξιδεύει.
Ενδέκατος σταθμός το νησί της Καλυψώς, στο οποίο πια ο ήρωας φτάνει μόνος του. Σχετίζεται με το ζώδιο του Υδροχόου. Ο ήρωας, εξαγνισμένος από το υγρό στοιχείο, φτάνει στη σπηλιά της Καλυψώς, η οποία σχετίζεται με το αστρικό. Παρόλο που ο ήρωας θα μπορούσε να παραμείνει εκεί και να γίνει αθάνατος, όπως του είχε υποσχεθεί η Καλυψώ, ο ίδιος θέλει να συνεχίσει το ταξίδι του και να φτάσει στον προορισμό του. Ξεπερνάει και αυτόν τον πειρασμό για να φτάσει στη χώρα των Φαιάκων.
Δωδέκατος, λοιπόν, σταθμός είναι η χώρα των Φαιάκων, που σχετίζεται με τους Ιχθείς. Οι Φαίακες είναι ένας ναυτικός, ειρηνικός και φιλόξενος λαός και είναι απόγονοι του Ποσειδώνα. Αν προσέξουμε τα ονόματά τους, θα δούμε ότι σχετίζονται με τη θάλασσα. Πριν φτάσει στη χώρα των Φαιάκων, τον συναντάει ο Ποσειδώνας μέσα στη θάλασσα και τον χτυπάει για τελευταία φορά. Οι Φαίακες φροντίζουν για την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη.
Ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη. Στο λιμάνι συναντάται με την Αθηνά-Σοφία κάτω από μια ελιά που υπήρχε εκεί, στη ρίζα της οποίας είχαν αφήσει και οι Φαίακες τα δώρα που είχαν δώσει στον Οδυσσέα. Η Αθηνά συμβουλεύει τον Οδυσσέα να πάει μεταμφιεσμένος στην καλύβα του Εύμαιου. Αυτό το θέμα της μεταμφίεσης συναντάται συχνά στην Οδύσσεια. Εκεί, στην καλύβα του Εύμαιου, και αφού γίνεται η αναγνώριση Οδυσσέα-Τηλέμαχου, ο ήρωας προχωράει στον 13ο θα λέγαμε άθλο του, που είναι η μνηστηροφονία.
Κάποια στοιχεία που πρέπει να προσέξουμε εδώ είναι τα παρακάτω:
Οι μνηστήρες προέρχονται από 4 περιοχές. Από το Δουλίχι, τη Σάμη, τη Ζάκυνθο και την Ιθάκη. Ο ρόλος που παίζουν μέσα στην Οδύσσεια και ο αριθμός των περιοχών από τις οποίες προέρχονται (4) συμβολίζει τους 4 φορείς της προσωπικότητας και ο καθένας διεκδικεί για λογαριασμό του τη ζωτικότητα της ψυχής (Πηνελόπη). Εδώ μπορούμε να δούμε τον ίδιο συμβολισμό που υπάρχει στους Παντάβας και Κουράβας στη Μαχαμπάρατα, το μεγάλο ινδικό έπος. Επίσης, συμβολικό είναι και το όνομα ενός από τους μνηστήρες που είχε ιδιαίτερη θέση μεταξύ τους και ήταν ο πιο θρασύς, ο Αντίνοος.
Πριν φτάσει στη μνηστηροφονία ο Οδυσσέας, παρουσιάζεται ο αγώνας τόξου, τον οποίο προκηρύσσει η Πηνελόπη. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πελέκεις μέσα από τους οποίους πρέπει να περάσει το βέλος είναι 12 και φυσικά δεν είναι τυχαίο ότι μόνο ο Οδυσσέας μπορεί να καταφέρει κάτι τέτοιο, αφού αυτός κατάφερε να περάσει σαν βέλος μέσα από τις δοκιμασίες.
Ένα άλλο συμβολικό στοιχείο είναι το υφαντό της Πηνελόπης, το οποίο ύφαινε την ημέρα και ξήλωνε τη νύχτα για 3 συνεχόμενα χρόνια. Εκτός από την Πηνελόπη, βλέπουμε ότι υφαίνει η Αρήτη στη χώρα των Φαιάκων, αλλά και η Καλυψώ και η Κίρκη. Είναι γνωστό ότι όλες οι θεές της Μοίρας και του Χρόνου είναι κλώστριες και υφάντριες. Και βέβαια δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Αθηνά, η οποία παίζει τόσο σημαντικό ρόλο στην Οδύσσεια, είναι η θεά που έδωσε αυτή την τέχνη στους ανθρώπους.
Στην Οδύσσεια, όπως και στην Ιλιάδα, παίζει σημαντικό ρόλο η Μοίρα (Κάρμα) αλλά και η Ελεύθερη Βούληση, η οποία εδώ φαίνεται πολύ πιο έντονα. Επίσης, παρουσιάζεται η επίδραση που έχουν οι θεοί στα ανθρώπινα. Σημεία στα οποία φαίνεται η δύναμη της Μοίρας, απ' την οποία δεν μπορεί να γλιτώσει κανείς, είναι τα παρακάτω: γ 174, 251-253 και 286, δ 110, ε 43, ζ 11, η 202, θ 531, κ 27-28 (συνδυασμός Μοίρας και Ελεύθερης Βούλησης) και 178, π 448, σ 256, τ 128 και 558.
Στην Οδύσσεια βλέπουμε ότι η επιστροφή του Οδυσσέα είναι θέμα που απασχολεί το συμβούλιο των θεών, οι οποίοι, με πρωτοβουλία της Αθηνάς και τη συγκατάθεση του Δία μεριμνούν για την επιστροφή του. Είναι πολλά τα σημεία στα οποία φαίνονται αυτές οι επεμβάσεις των θεών στα ανθρώπινα, που στην ουσία πρόκειται για ανώτερες δυνάμεις μέσα στον άνθρωπο που τον ωθούν στη δράση. Όταν ο άνθρωπος ακολουθεί το Δάρμα του, υπάρχει και η ανάλογη βοήθεια από αυτές τις ανώτερες δυνάμεις. Βέβαια, υπάρχουν και οι αντίξοες δυνάμεις. Αυτό το ρόλο παίζει εδώ ο Ποσειδώνας. Αλλά, πώς θα γινόταν ένας ηλιακός ήρωας ο Οδυσσέας αν δεν είχε στο δρόμο του εμπόδια να ξεπεράσει, εμπόδια που ουσιαστικά βρισκόταν μέσα στον ίδιο, όπως βρίσκονται μέσα σε κάθε άνθρωπο. Ιδιαίτερα αισθητή στην Οδύσσεια είναι η επέμβαση της Αθηνάς για λόγους που εξηγήσαμε παραπάνω.
Σημεία στα οποία φαίνονται αυτές οι θεϊκές επεμβάσεις είναι τα παρακάτω:
α 17, 19, 45, 241-251, 274-275, 358-359 και 410-411, β 153, γ 26-28, 168-169, 296 και 305, δ 211-212, 238-239 και 291, ε 399 και 444, ζ 114, 141-142, 190-192, 231 και 242, η 15 και 136, θ 7-10, 86-87, 175-183 και 203-207, κ 279-305, ν 195- 200, ο 1-3, π 175 και εξής και 214-215, ρ 63 και 365, σ 69- 70, 159 και 187-191, υ 30 και 100-120, χ 215, ω 95, 465-485 και 520-540.
Επίσης, υπάρχουν σημεία στα οποία φαίνεται η δύναμη της ανθρώπινης βούλησης. Στη ραψωδία α στ. 7, όπως και στη ραψ. μ στ. 343-344 βλέπουμε ότι οι σύντροφοι του Οδυσσέα χάθηκαν από δικό τους κρίμα που έφαγαν τα βόδια του Ήλιου. Επίσης, στη ραψ. α στ. 336 λέγεται ότι οι Αχαιοί είχαν κάνει άνομες πράξεις στην Τροία, οι οποίες κίνησαν την οργή των θεών. Στη ραψ. γ στ. 135-142 βλέπουμε να συνδυάζεται η ανθρώπινη βούληση με τη θεϊκή επέμβαση. Σε ολόκληρο το έργο βέβαια φαίνεται η δύναμη της ανθρώπινης βούλησης, αφού ο Οδυσσέας, παρά τα τόσα βάσανα που συναντάει στο δρόμο του, μένει πιστός στο στόχο του που είναι να επιστρέψει στην Ιθάκη.
Ακόμα είναι γνωστή η συμβολική αξία των αριθμών. Γι αυτόν το λόγο, παραθέτουμε κάποιους συμβολικούς αριθμούς που απαντώνται στην Οδύσσεια:
Αριθμός 3:
Σε 3 γενιές ανθρώπων βασίλεψε ο Νέστορας.
Δύο ημέρες παλεύει ο Οδυσσέας με τα κύματα και την 3η φτάνει στη χώρα των Φαιάκων.
3 φορές συνήθιζαν να φωνάζουν τα ονόματα των νεκρών για να τους φέρουν μ' αυτό τον τρόπο στην πατρίδα.
Κάτω από 3 κριάρια έδεσε ο Οδυσσέας κάθε σύντροφό του για να βγουν από τη σπηλιά του Πολύφημου.
3 φορές ήπιε κρασί ο Πολύφημος.
3 μέρες μένει ο Οδυσσέας στη χώρα των Φαιάκων.
3 χρόνια μένουν οι μνηστήρες στο σπίτι του Οδυσσέα.
3 χρόνια η Πηνελόπη υφαίνει και ξηλώνει το υφαντό της.
3 μέρες και 3 νύχτες μένει ο Οδυσσέας στο καλύβι του Εύμαιου.
Αριθμός 4:
4 βρύσες υπήρχαν στο νησί της Καλυψώς.
4 μέρες κάνει ο Οδυσσέας για να φτιάξει τη σχεδία του.
4 στρέμματα ήταν ο κήπος του παλατιού του βασιλιά Αλκίνου.
4 υπηρέτριες είχε η Κίρκη.
Από 4 μέρη προέρχονταν οι μνηστήρες.
Στη μνηστηροφορία λαμβάνουν μέρος, εκτός από τον Οδυσσέα, ο Τηλέμαχος και δύο υπηρέτες, συνολικά 4.
Αριθμός 7:
7 χρόνια βασίλεψε ο Αίγισθος στις Μυκήνες.
7 γιους είχε ο Νέστορας.
7 χρόνια έμεινε ο Οδυσσέας στο νησί της Καλυψώς.
Την 7η ημέρα φτάνει στους Λαιστρυγόνες, αφού έφυγε από το νησί του Αιόλου.
Αριθμός 10:
Τη 10η ημέρα φτάνει ο Οδυσσέας στο νησί της Καλυψώς.
10 χρόνια πολεμάει στην Τροία.
10 χρόνια περιπλανιέται.
Αριθμός 12:
Οι ραψωδίες είναι 12χ2.
12 είναι οι δοκιμασίες του Οδυσσέα.
Μέσα από 12 πελέκεις περνάει το βέλος.
Μετά από 12 ημέρες θα μπορούσε η Ευρύκλεια να πει στην Πηνελόπη για την αναχώρηση του Τηλέμαχου.
12 συντρόφους πήρε ο Οδυσσέας από το καράβι του για να πάει στη σπηλιά του Πολύφημου.
12 ταύρους θυσιάζουν οι Φαίακες στον Ποσειδώνα.
12 από τις δούλες του Οδυσσέα δε σεβάστηκαν ούτε τον ίδιο ούτε την Πηνελόπη όσο καιρό αυτός έλειπε.
Αριθμός 20:
20 χρόνια συνολικά απουσιάζει ο Οδυσσέας από την Ιθάκη.
20 μέρες κάνει ο Οδυσσέας για να φτάσει από το νησί της Καλυψώς στη χώρα των Φαιάκων.
Αυτά και πολλά άλλα στοιχεία εσωτερισμού μπορεί να βρει κανείς μέσα σ' αυτό το έργο του Ομήρου, αν προσπαθεί να βρει τι κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα και κυρίως αν συνειδητοποιεί ότι ο Οδυσσέας είναι ένα σύμβολο που βρίσκεται μέσα στον ίδιο τον εαυτό του.
Πηγή
http://www.schizas.com
Σάββατο 24 Ιουλίου 2010
΄Αλλος ενας προδότης-Δώρο στην Τουρκία έκανε ολόκληρη την ελληνική υφαλοκρηπίδα με δηλώσεις του στον ρ/σ «Real fm» ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδω
Δώρο στην Τουρκία έκανε ολόκληρη την ελληνική υφαλοκρηπίδα με δηλώσεις του στον ρ/σ «Real fm» ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος διατυπώνοντας καινοφανείς θεωρίες περί "υφαλοκρηπίδας βάθους 200 μέτρων". Οι δηλώσεις του αυτές συνιστούν πράξη παραχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων, βάσει των όσων είπε για το θέμα των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Βενιζέλος στην συνέντευξή του της 14ης Ιουλίου: «…στην εξωτερική πολιτική και την αμυντική πολιτική οι δημόσιες δηλώσεις των αρμοδίων Υπουργών είναι κορυφαία πράξη, κορυφαία πράξη κατά το Διεθνές Δίκαιο» είπε τότε ο υπουργός. Άρα έχουμε πράξεις πλέον και όχι απλά λόγια από την κυβέρνηση και από τον αντιπρόεδρό της και υπεύθυνο σε θέματα Άμυνας και Εξωτερικής Πολιτικής. Με την δήλωσή του, η οποία κατά τον Ε.Βενιζέλο συνιστά "κορυφαία πράξη" ο Θ. Πάγκαλος νομιμοποίησε πλήρως τις τουρκικές έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, αφού δήλωσε καθαρά ότι δεν υπάρχει τέτοια υφαλοκρηπίδα!Ιδού οι σχετικές δηλώσεις του: «Τα "Πίρι Ρέις" και "Τσεσμέ" κάνουν έρευνες σε διεθνή ύδατα, όπου όποιος θέλει μπορεί να κάνει έρευνες, όχι μόνο οι παράκτιες χώρες. Οχι μόνο η Ελλάδα και η Τουρκία. Μπορεί να έρθει πλοίο ρώσικο, αμερικάνικο, ή από το Κονγκό. Στα διεθνή ύδατα, όποιος θέλει μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Στο Αιγαίο υπάρχει το πρόβλημα (...) Στα διεθνή ύδατα, δεν είναι ούτε δικά μας...», είπε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, σύμφωνα με το απομαγνητοφωνημένο κείμενο που διένειμε ο σταθμός.
Και συνέχισε ακάθεκτος: «Το πρόβλημα είναι αν θα κάνουν έρευνες στην υφαλοκρηπίδα και η υφαλοκρηπίδα είναι το μικρότερο βάθος, ο βυθός της θαλάσσης σε βάθος μικρότερο από τα 200 μέτρα που είναι προέκταση των ακτών. Εκεί που σταματάνε τα ελληνικά χωρικά ύδατα, υπάρχει δυνατότητα να υπάρχει βυθός πιο ρηχός από τα 200 μέτρα κι αυτό συγκροτεί υφαλοκρηπίδα. Αυτή την υφαλοκρηπίδα εδώ και πάρα πολλά χρόνια η Ελλάδα επιμένει ότι πρέπει να τη διευθετήσουμε ακριβώς για να μη δημιουργούνται συγχύσεις - παρεξηγήσεις και ζητήματα και ο καθένας να μπορεί ελεύθερα πλέον να κάνει τις έρευνές του, ή τις εκμεταλλεύσεις του».
Δηλαδή ούτε τα χωρικά ύδατα καλύπτει η ελληνική υφαλοκρηπίδα των 200 μέτρων βάθους, αφού σε κανένα νησί, ούτε από την στεριά, σε απόσταση 6 ν.μ. που είναι τα χωρικά μας ύδατα, το βάθος περιορίζεται στα 200 μέτρα. Άρα για πρώτη φορά στο παγκόσμιο δίκαιο, ο αντιπρόεδρος μιας κυβέρνησης δέχεται ότι το κράτος έχει μικρότερη υφαλοκρηπίδα από τα χωρικά του ύδατα!
Το γεγονός ότι στο υπουργείο Εξωτερικών (φανταστείτε, ακόμα και εκεί…) «τραβάνε τα μαλλιά τους» μετά την δήλωση Πάγκαλου, δε νομίζουμε ότι αποτελεί ελαφρυντικό για την κυβέρνηση. Μέχρι στιγμής δεν έχει εκδοθεί κάποια ανακοίνωση, άρα η κυβέρνηση δέχεται την θέση Πάγκαλου, η οποία μας γυρίζει στο 1958 και ακυρώνει την ισχύουσα Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982.
Η σύμβαση του 1958, βέβαια, αντικαταστάθηκε από την ισχύουσα του 1982, επειδή ακριβώς τότε δεν υπήρχε τεχνολογία για γεωτρήσεις σε μεγαλύτερα βάθη βυθού.
Επί της ουσίας, η Ελλάδα εγκαταλείπει τα δικαιώματά της επί της υφαλοκρηπίδας, ΠΑΝΤΟΥ, ακόμα και εντός των χωρικών της υδάτων, αν θεωρήσουμε ότι θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Αφού τα βάθη είναι πολύ μεγαλύτερα σε απόσταση έξι μιλίων από τις ακτές από τα 200 μέτρα της υφαλοκρηπίδας του Θ.Πάγκαλου.
Εκτός και αν αναφερόταν σε υφαλοκρηπίδα για ψαροντούφεκο ή για συρτή, οπότε μπορεί και να έχει δίκαιο. Διότι θαλάσσιες περιοχές βάθους άνω των 200 μέτρων (εκεί που κατά τον Θ.Πάγκαλο τελειώνει η ελληνική υφαλοκρηπίδα) είναι όλες οι θαλάσσιες περιοχές της χώρας, σε απόσταση πάνω από τα τρία μίλια. Άρα η υφαλοκρηπίδα η ελληνική δεν υπάρχει πέραν των τριών μιλίων! Για την Ανατολική Μεσόγειο δεν το συζητάμε καν, βέβαια.
Τη θέση που διατύπωσε με τον πλέον επίσημο τρόπο η κυβέρνηση, δεν την έχουν υποστηρίξει ούτε οι Τούρκοι, οι οποίοι ισχυρίζονται είτε ότι κάνουν έρευνες στη δική τους υφαλοκρηπίδα - στη βάση της θέσης ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και άρα ισχύει η μέση γραμμή στο Αιγαίο (25ος Μεσημβρινός) -, είτε λένε πως απλά κάνουν χαρτογράφηση του βυθού των διεθνών υδάτων, για την οποία δεν μπορεί κανείς να τους εμποδίσει.
Πρέπει ακόμα να σημειωθεί ότι η «διεθνής υφαλοκρηπίδα» δεν υφίσταται καν ως έννοια, αφού σε κάθε περίπτωση η όποια αντιδικία κρατών για την υφαλοκρηπίδα εντοπίζεται στα διεθνή ύδατα, τα οποία στο σύνολό τους έχουν μοιραστεί από τα κράτη (ακόμα και ο Βόρειος Παγωμένος Ωκεανός!). Είναι χαρακτηριστικό ότι ολόκληρη η Μεσόγειος έχει χωριστεί σε περιοχές, όπου η υφαλοκρηπίδα - και κατ' επέκταση η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) -, ανήκει στις απέναντι χώρες, με βάση τη μέση απόσταση των ακτών τους. Να θυμίσουμε ότι η Κύπρος έχει οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα με την Αίγυπτο και είναι ανοιχτό το θέμα της αντίστοιχης διευθέτησης μεταξύ Ελλάδας - Αιγύπτου και Λιβύης, ενώ με την Ιταλία έχει οριοθετηθεί στο Ιόνιο με βάση τη μέση απόσταση. Προφανώς, αν ίσχυε η θέση Πάγκαλου, όλες αυτές οι διευθετήσεις θα ήταν εκτός του Διεθνούς Δικαίου.
Ο αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης αντιστρέφει πλήρως όχι μόνο τις πάγιες ελληνικές θέσεις, όπως τουλάχιστον διατυπώνονται δημόσια, αλλά και τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.
Στην ιστοσελίδα του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, όπου γίνεται παρουσίαση του προβλήματος της υφαλοκρηπίδας, αναφέρεται: «Η Τουρκία αποβλέπει στην απόκτηση δικαιωμάτων υφαλοκρηπίδας δυτικά των ελληνικών νήσων του Ανατολικού Αιγαίου και κατά συνέπεια στον εγκλωβισμό αυτών σε μία ζώνη τουρκικής δικαιοδοσίας. Το γεγονός ότι η τουρκική άποψη δεν βασίζεται σε κανένα κανόνα του Διεθνούς Δικαίου, αποκαλύπτει την επιδίωξη της Τουρκίας να αναγάγει μια διαφορά νομικής φύσεως σε πολιτική».
Από σήμερα, όμως ισχύουν άλλα και απορούμε γιατί δεν έχουν περιλάβει τις θέσεις του Θ.Πάγκαλου στην ιστοσελίδα. Μάλιστα, σε άλλο σημείο της ιστοσελίδας του το υπουργείο Εξωτερικών σημειώνει: «Το ζήτημα έγκειται στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας σε δύο συγκεκριμένα σημεία, δηλαδή αφενός στη θαλάσσια προέκταση της συνοριακής γραμμής στη Θράκη και αφετέρου στα πλησίον της τουρκικής ακτής ευρισκόμενα νησιά του Βορείου και Ανατολικού Αιγαίου και στη Δωδεκάνησο. Δεν αφορά σαφώς σε ολόκληρη την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου όπως όψιμα ισχυρίζεται η Τουρκία, η οποία άλλωστε είχε παραχωρήσει άδειες διεξαγωγής πετρελαϊκών ερευνών μόνο για τα δύο προαναφερόμενα σημεία».
Νέο αίσχος των προδοτών της 5ης φάλαγγας
«τα Ίμια δεν ανήκουν στην Ελλάδα, αλλά τα... διεκδικούμε μαζί με την Τουρκία»
Τεράστιο πολιτικό και εθνικό θέμα δημιουργείται με τα όσα αναφέρει για την κρίση των Ιμίων το βιβλίο της Γ' γυμνασίου «Νεώτερη και σύγχρονη ιστορία», όπου αναφέρεται ότι ... τα Ίμια δεν ανήκουν στην Ελλάδα, αλλά τα... διεκδικούμε μαζί με την Τουρκία.Συγκεκριμένα, στη σελ. 163 για την τουρκική πολεμική επιχείρηση κατάληψης της ελληνικής βραχονησίδας τον Γενάρη του 1996, γράφονται επί λέξει τα εξής:
«Την ίδια εποχή, με αφορμή τη διεκδίκηση της βραχονησίδας Ίμια, στα Δωδεκάνησα, ξέσπασε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που αποκλιμακώθηκε με αμοιβαίες υποχωρήσεις (1996)».Με λίγα λόγια διεκδικούσαμε τα Ίμια, άρα δεν ήταν κομμάτι της εθνικής μας κυριαρχίας, γράφουν οι συγγραφείς Ευαγγελία Λούβη και Δημήτρης Ξιφαράς.
Αυτά που γράφτηκαν μόνο τυχαία δεν είναι, αλλά το ζήτημα αφορά προσωπικά την υπουργό Παιδείας Α. Διαμαντοπούλου και το υπουργείο Εξωτερικών.
Εκτός από τους συγγραφείς ευθύνονται άμεσα και οι κριτές αξιολόγησης, οι Αλ. Ρήγος, Όλ. Καραγεώργου και Μ. Βενιέρης.
Τι καλύτερο δώρο θα μπορούσε να περιμένει η Τουρκία;
Έχει πλέον κι ένα σχολικό ελληνικό βιβλίο για να το επικαλείται στα διεθνή φόρουμ, ότι και η Ελλάδα παραδέχεται ότι δεν έχει την κυριαρχία της βραχονησίδας Ίμια, αλλά τη... διεκδικεί. Απορίες προκαλεί πώς έδωσε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο την έγκρισή του σ’ αυτήν την πλαστογράφηση της αλήθειας, της ιστορικής πραγματικότητας.
Κι όπως σημειώνει σε άρθρο του ο καθηγητής - φιλόλογος Χρήστος Δάλκος, που εντόπισε τη νέα εθνική διαστροφή, πέραν του ότι δεν γίνεται καμία απολύτως αναφορά στην αμερικανική παρέμβαση (που ομολογήθηκε από τον ίδιο τον τότε πρωθυπουργό Κ. Σημίτη μέσα στη Βουλή, μ' εκείνο το «ευχαριστώ τους Αμερικανούς», ούτε στον σκοτωμό τριών Ελλήνων, ηρωικών αξιωματικών του Πολεμικού μας Ναυτικού, Χριστόδουλου Καραθανάση, Παναγιώτη Βλαχάκου και Έκτορα Γιαλοψού, που έπεσε το ελικόπτερό τους (υπάρχει πάντα η «υποψία» ότι καταρρίφθηκε από τους Τούρκους κομάντος) στη θαλάσσια περιοχή των βραχονησίδων, υπάρχει αναφορά.
Πηγή : http://www.xronos.gr/
Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010
Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010
Το “σωτήριο” μνημόνιο για την Ελλάδα. Οι “κρυφές” από τα ΜΜ”Ε” μελλοντικές δεσμεύσεις.
Γράφει ο Ν.Σ.
Εχω βαρεθεί να ακούω του κόσμου τις μακακίες, από τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τα κανάλια, το κόσμο στα καφενεία, παντού.
Κανένας μα κανένας δεν έχει καταλάβει που βρισκόμαστε και που πάμε.
Και προσωπικά απορώ γιατί ούτε το αγαπημένο μου κάπιταλ δεν δημοσίευσε 5 σελιδούλες από το νόμο 3845, δηλαδή το περίφημο μνημόνιο, για να τελειώνουν οι βλακείες.
Σήμερα θα παρουσιάσω μόνο τον πίνακα 1, σελίδα 1349 του νόμου 3845, ΦΕΚ 65/2010.
Ο Πίνακας λέει τα δημοσιονομικά μέτρα που περιλαμβάνει το πρόγραμμα.
Οτι άλλο ακούτε είναι αηδίες.
Πάμε λοιπόν να δούμε τα μέτρα για το 2010.
Οπως βλέπετε από τα μέτρα του 2010, θα εξοικονομήσουμε 5800 εκατομύρια.
Τελειώσαμε; Οχι βέβαια, έρχεται το 2011.
Πάρτε τα μέτρα του 2011, για να καταλάβετε:
Αν δεν καταλάβατε ακόμα το 2011, θα εξοικονομήσουμε άλλα 9650 εκατομύρια, δηλαδή υπεδιπλάσια από το 2010, δηλαδή το αγγούρι θα είναι διπλάσιο το 2011. Για δείτε:
Αύξηση αντικειμενικών αξιών 400 εκατομύρια
Εξοικονόμηση πόρων από τον Καλλικράτη 500 εκατομύρια.
ΚΑι μετά από αυτά έρχεται το 2012.
Πάρτε και το 2012 να το έχετε.
Ζείτε ακόμα;
Για δείτε τι λέει για το 2012.
Μείωση προσλήψεων δημοσίων υπάλλήλων πέραν του 5 προς 1!!
Αυτό για όσους σας τάζουν θέσεις στο δημόσιο.
Ανάπτυξη θέλετε.
Πέρτε μείωση δημόσιων επενδύσεων 500 εκατομύρια.
Προσέξτε τώρα και το τελευταίο.
ΜΗ καθορισμένα μέτρα για λειτουργικά έξοδα 900 εκατομύρια!!!
Αντέχετε;;
Ε, πάρτε και το 2013
Βλέπετε τι λέει;
ΜΗ ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΑ ΜΕΤΡΑ 4200 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ,δηλαδή το 2013, θα πάρουνε μέτρα που θα πρέπει να αποδώσουν όσοΟΛΕΣ οι περικοπές του 2010!!!
Ακόμα αναπνέετε, και δεν σας έχουν φορολογήσει;
Δεν πειράζει.
Υπομονή.
Εσεις οι 500.000 Ελληνες που έχετε καταφέρει να ζείτε, θα δείτε τα βάσανα σας να τελειώνουν το …. 2015, γιατί ακόμα υπάρχει το 2014, που έχει και αυτό μέτρα. Πάρτε και το 2014.
Προσέξτε τώρα.
Το 2014, και μόνο τότε θα σταματήσει τη φορολογία των κερδοφόρων επιχειρήσεων, χάνοντας 600 εκατομύρια, αλλά προβλέπει εξοικονόμηση από μη καθορισμένα ακόμα μέτρα 4700 εκατομυρίων!!!
ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ.
ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2014 ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΘΟΥΝ 30 ΔΙς ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΟΥΝΤΑΙ 5,8!!!
Από σήμερα λοιπόν ό,τι μαλακία ακούτε από οποιονδήποτε, θα μπορείτε να ρίχνετε μια ματιά στους λογαριασμούς και να ξέρετε τι σας περιμένει.
Αν έχετε τάσες αυτοκτονικές διαβάστε όλο το νόμο, αλλά όχι σαν τους ηλίθιους πολιτικοδημοσιογράφους.
ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑρΤΗΜΑΤΑ!!!
Κι ενώ ο νόμος γράφει όλα αυτά, έχεις τον έναν και τον άλλον, να διαμορφώνουν γνώμη, για τον 15χρονο που θα δουλεύει με 400 ευρώ, ή τη ποσόστωση ναυτικών στο Ζενίθ, “κρύβοντας” με την έντονη δημοσιοποίηση τέτοιων περιπτώσεων, το εγκληματικό σύνολο.
Ε, λοιπόν.
Οσοι τα λένε αυτά, ή ξέρουν και μας δουλέυουν, ή είναι βλάκες, ή και τα δύο.
Αντε καληνύχτα, συνάδελφοι κορόιδα μελλοθάνατοι….
Υ.Γ. Οσοι μπορείτε, διακινήστε τα παραπάνω στοιχεία, με οποιονδήποτε τρόπο. Ετσι κι αλλιώς δεν μου φαίνεται ότι θα τολμήσει κανένα επίσημο μέσον να τα δημοσιοποιήσει ευρέως.
http://olympia.gr/2010/07/18/imf-5/
Εχω βαρεθεί να ακούω του κόσμου τις μακακίες, από τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τα κανάλια, το κόσμο στα καφενεία, παντού.
Κανένας μα κανένας δεν έχει καταλάβει που βρισκόμαστε και που πάμε.
Και προσωπικά απορώ γιατί ούτε το αγαπημένο μου κάπιταλ δεν δημοσίευσε 5 σελιδούλες από το νόμο 3845, δηλαδή το περίφημο μνημόνιο, για να τελειώνουν οι βλακείες.
Σήμερα θα παρουσιάσω μόνο τον πίνακα 1, σελίδα 1349 του νόμου 3845, ΦΕΚ 65/2010.
Ο Πίνακας λέει τα δημοσιονομικά μέτρα που περιλαμβάνει το πρόγραμμα.
Οτι άλλο ακούτε είναι αηδίες.
Πάμε λοιπόν να δούμε τα μέτρα για το 2010.
Οπως βλέπετε από τα μέτρα του 2010, θα εξοικονομήσουμε 5800 εκατομύρια.
Τελειώσαμε; Οχι βέβαια, έρχεται το 2011.
Πάρτε τα μέτρα του 2011, για να καταλάβετε:
Αν δεν καταλάβατε ακόμα το 2011, θα εξοικονομήσουμε άλλα 9650 εκατομύρια, δηλαδή υπεδιπλάσια από το 2010, δηλαδή το αγγούρι θα είναι διπλάσιο το 2011. Για δείτε:
Αύξηση αντικειμενικών αξιών 400 εκατομύρια
Εξοικονόμηση πόρων από τον Καλλικράτη 500 εκατομύρια.
ΚΑι μετά από αυτά έρχεται το 2012.
Πάρτε και το 2012 να το έχετε.
Ζείτε ακόμα;
Για δείτε τι λέει για το 2012.
Μείωση προσλήψεων δημοσίων υπάλλήλων πέραν του 5 προς 1!!
Αυτό για όσους σας τάζουν θέσεις στο δημόσιο.
Ανάπτυξη θέλετε.
Πέρτε μείωση δημόσιων επενδύσεων 500 εκατομύρια.
Προσέξτε τώρα και το τελευταίο.
ΜΗ καθορισμένα μέτρα για λειτουργικά έξοδα 900 εκατομύρια!!!
Αντέχετε;;
Ε, πάρτε και το 2013
Βλέπετε τι λέει;
ΜΗ ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΑ ΜΕΤΡΑ 4200 ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ,δηλαδή το 2013, θα πάρουνε μέτρα που θα πρέπει να αποδώσουν όσοΟΛΕΣ οι περικοπές του 2010!!!
Ακόμα αναπνέετε, και δεν σας έχουν φορολογήσει;
Δεν πειράζει.
Υπομονή.
Εσεις οι 500.000 Ελληνες που έχετε καταφέρει να ζείτε, θα δείτε τα βάσανα σας να τελειώνουν το …. 2015, γιατί ακόμα υπάρχει το 2014, που έχει και αυτό μέτρα. Πάρτε και το 2014.
Προσέξτε τώρα.
Το 2014, και μόνο τότε θα σταματήσει τη φορολογία των κερδοφόρων επιχειρήσεων, χάνοντας 600 εκατομύρια, αλλά προβλέπει εξοικονόμηση από μη καθορισμένα ακόμα μέτρα 4700 εκατομυρίων!!!
ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ.
ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2014 ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΘΟΥΝ 30 ΔΙς ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΟΥΝΤΑΙ 5,8!!!
Από σήμερα λοιπόν ό,τι μαλακία ακούτε από οποιονδήποτε, θα μπορείτε να ρίχνετε μια ματιά στους λογαριασμούς και να ξέρετε τι σας περιμένει.
Αν έχετε τάσες αυτοκτονικές διαβάστε όλο το νόμο, αλλά όχι σαν τους ηλίθιους πολιτικοδημοσιογράφους.
ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑρΤΗΜΑΤΑ!!!
Κι ενώ ο νόμος γράφει όλα αυτά, έχεις τον έναν και τον άλλον, να διαμορφώνουν γνώμη, για τον 15χρονο που θα δουλεύει με 400 ευρώ, ή τη ποσόστωση ναυτικών στο Ζενίθ, “κρύβοντας” με την έντονη δημοσιοποίηση τέτοιων περιπτώσεων, το εγκληματικό σύνολο.
Ε, λοιπόν.
Οσοι τα λένε αυτά, ή ξέρουν και μας δουλέυουν, ή είναι βλάκες, ή και τα δύο.
Αντε καληνύχτα, συνάδελφοι κορόιδα μελλοθάνατοι….
Υ.Γ. Οσοι μπορείτε, διακινήστε τα παραπάνω στοιχεία, με οποιονδήποτε τρόπο. Ετσι κι αλλιώς δεν μου φαίνεται ότι θα τολμήσει κανένα επίσημο μέσον να τα δημοσιοποιήσει ευρέως.
http://olympia.gr/2010/07/18/imf-5/
Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)